بررسي واژه «ذَرَأ» در قرآن و متون مقدس يهودي-مسيحي

پژوهش حاضر با نگاهي تطبيقي به بررسي واژه «ذَرَأ» در قرآن و متون مقدس يهودي-مسيحي پرداخته است و با رويكردي تاريخي بر ريشه­شناسي اين واژه در زبان­هاي عربي، عبري، سرياني و آرامي متمركز شده­ است. يك تحليل ريشه ­شناختي در تبيين برخي الگو­هاي حاكم بر ابدال­ها و پديده­ هاي آواشناختي ميان زبان­هاي پيش­گفته سودمند است. اين تحليل ارتباط ميان صورت­ هاي «ذَرْء» و «ذَرْو» را و نيز ابدال هم خوان­ عبري «ה» (هِه) به صامت­هاي همزه و واو را در زبان عربي توضيح مي­دهد. هم‌چنين اين پژوهش نشان مي­دهد كه استعاره مفهومي «آدميان، خرمن هستند» در قرآن و متون مقدس يهودي-مسيحي به كار رفته است. در استعاره فوق حوزه مبدأ، خرمن و حوزه مقصد، آدميان هستند. هم‌چنين سويه مورد تأكيد، اشتمال بر دو بخش سَره و ناسره يا ارزشمند و بي­ارزش است. بنا بر پژوهش حاضر، متون مقدس پيش­گفته متناسب با جهان­بيني مخاطبان نخستين خود براي بيان موثر آن دسته از مقاصد و آموزه­هاي تربيتي و فرهنگي كه به امور انتزاعي مرتبط هستند از زبان استعاري بهره برده ­اند. توجه نكردن به اين زبان و ويژگي­ هاي آن مي­تواند مفسران را گرفتار مفاهيم جاافتاده­اي كند كه در طي سده­ ها در تفاسير تكرار شده­اند و يا اساساً در سده­ هاي بعدي در جهان اسلام شكل گرفته ­اند.

No abstract