مدل ساختاري پيش‌بيني تعهد زناشويي بر اساس تمايزيافتگي خود با نقش ميانجي انعطاف‌پذيري شناختي

مطالعه حاضر با هدف بررسي نقش ميانجي‌ انعطاف‌پذيري شناختي در رابطه بين تعهد زناشويي و تمايزيافتگي خود انجام شد. روش پژوهش توصيفي-همبستگي و به شكل خاص مدل يابي معادلات ساختاري است. جامعه آماري شامل كليه ي زوجين مراجعه‌كننده به مراكز مشاوره شهرستان چالوس بودند كه تعداد 500 نفر به روش نمونه‌گيري در دسترس انتخاب شدند. ابزارهاي پژوهش شامل پرسشنامه هاي تعهد زناشويي (آدامز و جونز، 1997)، تمايزيافتگي خود (اسكورن و فريدلندر، 1998) و انعطاف‌پذيري شناختي (دنيس و واندروال، 2010) بودند. داده هاي به‌دست‌آمده با روش معادلات ساختاري تجزيه و تحليل شد. نتايج نشان داد كه شاخص‌هاي برازش مدل پژوهش در دامنه قابل قبول قرار دارند و انعطاف‌پذيري شناختي در رابطه ي بين تعهد زناشويي و تمايزيافتگي خود نقش ميانجي ايفا كرده است. بر اساس نتايج پژوهش حاضر، مي توان تمايزيافتگي خود و انعطاف‌پذيري شناختي را به‌عنوان عوامل موثر در تعهد زناشويي زوجين در برنامه هاي پيشگيري و مشاوره اي در نظر گرفت.