مدل ارزيابي حساسيت رانندگان نسبت به خطرات جاده اي

بسياري از تصادفات در صورت واكنش به موقع راننده، قابل پبيش‌گيري بوده و يا در صورت وقوع، شدت آن‌ها كم خواهد بود. يكي از گام‌هاي اصلي قبل از انجام هر واكنش حساسيت رانندگان نسبت به خطر مي باشد.. عوامل مختلفي بر حساسيت خطر راننده موثر هستند كه بسياري از آن‌ها، از ويژگي‌هاي خود راننده مي‌باشند. در اين تحقيق فرضيه اصلي اين بود كه ويژگي‌هاي مختلف راننده شامل ويژگي‌هاي دموگرافيك، ويژگي‌هاي سبك زندگي و ويژگي‌هاي شناختي بر حساسيت آنها نسبت به خطر تأثير دارند. در اين راستا شبيه‌ساز رانندگي بكار گرفته شده و سناريوهاي مختلف خطر در راه برون‌شهري توسعه داده شد. در نهايت براي تعيين رابطه حساسيت نسبت به خطر و ويژگي‌هاي راننده يك مدل معادلات ساختاري جهت ارزيابي پيشنهاد شد. نتايج مدل نشان داد كه موثرترين متغيرها تجربه رانندگي و روشنايي مي‌باشد. علاوه بر آن حافظه و قاطعيت در تصميم گيري راننده موجب ارتقاي حساسيت او نسبت به خطرات  مي گردد. نتايج اين تحقيق در توسعه آموزشها و ارزيابي هاي راننده و توسعه آزمون گواهينامه رانندكي كاربرد خواهد داشت و مي‌تواند حساسيت رانندگان را نسبت به تصادفات با عابر پياده، حيوانات و موانع ثابت بخصوص در مورد رانندگان جوان و كم‌تجربه افزايش دهد.