درآمدي بر نظام آموزشي علوم انساني ايران در نسبت با غرب

علوم انساني روح پيش‌برندۀ كشورها و حكم جهت‌دهنده به ساير علوم و علوم اقتدارآفرين حقيقي است. ركود علمي مسلمانان و مواجهۀ مجدد با غرب جديد سبب افول تدريجي اين جايگاه در نظر حكمرانان و راهبردهاي كلان سياست‌گذاري و به تبع فرهنگ عمومي مردم ايران شد. هدف مقالۀ حاضر مقايسه اجمالي وضعيت نظام آموزشي علوم انساني و اجتماعي در ايران و كشورهاي غربي (به‌ويژه آمريكا و انگليس) در حوزه‌هاي آموزش‌وپرورش، آموزش عالي، دانش‌آ‏موختگان و فرهنگ عمومي است كه با استفاده از مطالعه اسنادي و حضور در عرصه‌هاي اصلي حكمراني علوم انساني كشور، علاوه بر مشاهده نزديك، به مصاحبه عميق با خبرگان اين عرصه پرداخته است. حاصل آن‌كه اگرچه مسير پيشرفت مدنظر ايران، متفاوت از توسعه مادي غربي است، اما اهميت و ضرورت بهره‌گيري از ماهيت علوم مربوط به زيست انسان و برتري آن بر علوم طبيعي در حكمراني كلان كشور، در تمام پارادايم‌ها يكسان بوده، كه نيازمند توجه بيشتر در كشور عزيزمان ايران است.