پيش بيني مطلوبيت زيستگاه ميگوي آب شيرين در حوضه آبريز تالاب انزلي با استفاده از مدل ماشين بردار پشتيبان

پيش بيني مطلوبيت زيستگاهي ميگوي آب شيرين (nipponense Macrobrachium) اهمّيت به سزايي در مديريت بوم‌سازگان‏هاي آبي دارد. براي پيش‏بيني مطلوبيت زيستگاهي اين ميگو، 6 ايستگاه از قسمت‏هاي مختلف حوضه آبريز تالاب انزلي انتخاب گرديد كه در نيمي از اين ايستگاه‏ها گونه حضور داشت (36 مورد) و در نيمي ديگر از ايستگاه‏ها گونه حضور نداشت (36 مورد بقيه). در كل، 15 فاكتور متشكل از متغير‏هاي كيفي آب، ديناميكي و ساختاري محيط در هر ايستگاه هم زمان با متغير زيستي (حضور/عدم حضور ميگو) بصورت ماهيانه در بازه زماني يك سال (1397-1398) با نمونه برداري از آب، اندازه گيري شد. پيش‏بيني‌ مدل بر اساس هر دو معيار (درصد داده‌هاي صحيح طبقه‏بندي شده و كاپاي كوهني)  قابل اعتماد بود. چون معيار‌هاي پيش‏بيني‌ از سطح آستانه فراتر رفتند (درصد داده‌هاي صحيح طبقه‏بندي شده 7۰% و كاپاي كوهني 0.6). نتايج مدل ماشين بردار پشتيبان نشان داد كاهش جمعيت و يا حتي عدم حضور ميگو ممكن است ارتباط بسيار تنگاتنگي با افزايش سرعت جريان آب، عمق آب، ميزان شوري، هدايت الكتريكي، غلظت سديم و كلرايد داشته باشد. بر اساس پيامد‏هاي مدل، ازدياد غلظت ساير فاكتورهاي كيفي آب مثل غلظت پتاسيم، سولفات و سختي كل نقش بينابيني و ازدياد غلظت ارتو فسفات، نيترات و اكسيژن خواهي زيستي نقش بسيار كمي در پيش‏بيني زيستگاه ميگو دارند. بر خلاف متغيرهاي ذكر شده، نتايج مدل نشان داد كه افزايش غلظت برخي از متغيرها مثل اكسيژن محلول، اسيديته و  كدورت آب ممكن است احتمال حضور ميگو را در مناطق نمونه برداري افزايش دهد. با توجه به فاكتور‏هاي پيش‏بيني شده توسط مدل، اهميت اين فاكتور‏ها در نمونه برداري آينده براي ميگو بايد بيشتر مورد توجه قرار گيرد.