مقايسه تأثير ده هفته تمرين هوازي با شدت بالا و متوسط بر مقادير پلاسمايي ICAM-I و VCAM-I در پسران چاق 13 تا 15 سال

اهداف: بيان مولكول‌هاي چسبان مانند مولكول چسبان بين سلولي-1 (ICAM-I) و مولكول چسبان عروقي-1 (VCAM-I) در افراد چاق مي‌تواند باعث افزايش بروز آترواسكلروز و بيماري‌هاي قلبي شود. هدف مطالعه حاضر مقايسه ده هفته تمرين هوازي با شدت بالا و متوسط بر مقادير پلاسمايي ICAM-I و VCAM-I پسران چاق بود. مواد و روش‌ها: جامعه آماري پژوهش حاضر، دانش‌آموزان پسر چاق با دامنه سني 13 تا 15 سال شهرستان بهارستان هستند. نمونه آماري تحقيق حاضر شامل 36 دانش‌آموز پسر چاق (با ميانگين سني 0/69±13/4، قد 163/06±7/88 سانتي‌متر و وزن 8/42±85/72 كيلوگرم) بود كه به ‌صورت تصادفي به سه گروه شامل آزمايش با شدت بالا (دوازده نفر)، آزمايش با شدت متوسط (دوازده نفر) و گروه كنترل (بدون آزمايش) (دوازده نفر) تقسيم شدند. برنامه آزمايشي شامل ده هفته با شدت 50 تا 65 درصد (شدت متوسط) و 70 تا 85 درصد حداكثر ضربان قلب (شدت بالا)، سه جلسه در هفته اجرا شد. نمونه‌هاي خوني 48 ساعت قبل و بعد از آخرين جلسه آزمايش جمع‌آوري شد. ICAM-I و VCAM-I به روش الايزا سنجيده شد. تجزيه ‌و ‌تحليل داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار SPSS نسخه 18 و آزمون واريانس دوطرفه با اندازه‌گيري دوراهه انجام شد. يافته‌ها: نتايج نشان داد درصد چربي بدن و وزن به دنبال تمرين با شدت بالا و متوسط كاهش معناداري داشت (p 0/05). حداكثر اكسيژن مصرفي به دنبال تمرين ورزشي افزايش معناداري داشت (p 0/05). مقادير پلاسمايي ICAM-I در گروه آزمايش با شدت بالا در مقايسه با آزمايش با شدت متوسط كاهش معناداري مشاهده نشد. مقادير پلاسمايي VCAM-I كاهش معناداري در گروه آزمايش با شدت بالا در مقايسه با گروه آزمايش با شدت متوسط و كنترل داشت (p 0/05). نتيجه‌گيري: به نظر مي‌رسد شدت تمرين ورزشي از راه كاهش وزن و شاخص توده بدني و افزايش حداكثر اكسيژن مصرفي به كاهش مقادير پلاسمايي ICAM-I و VCAM-I منجر شد.