مدل‌سازي رفتار طبيعي رانندگان در هنگام سبقت‌گيري در جاده‌هاي برون‌شهري جدا نشده (مطالعه ي موردي: استان مازندران)

تصادف‌هاي رانندگي بين خودرو خودرو به هنگام سبقت‌گيري در جاده‌هاي جدا نشده، به عنوان يكي از رويدادهاي غيرقابل‌پيش‌بيني محسوب مي‌شود. در پژوهش حاضر سعي بر آن شده است كه عوامل مؤثر به خصوص رفتار طبيعي رانندگان در فرايند سبقت‌گيري شناسايي شود. از ۳۰ شركت‌كننده، براي انجام رانندگي استفاده شده است. همچنين با نصب ۳ دوربين درون خودرو، به بررسي شرايط از ديدگاه راننده از زاويه‌هاي متعدد و كليه‌ي عوامل مربوط به عملكرد راننده با دقت بالا پرداخته شده است. نتايج نهايي مدل با دقت ۸۹٪ در پژوهش حاضر نشان داد كه متغيرهاي: جنسيت مرد، فاصله‌ي زماني با خودروي روبه‌رويي و گوش كردن به موزيك باعث افزايش احتمال سبقت‌گيري رانندگان شده‌اند. همچنين متغيرهاي: فاصله با خودروي جلويي، صحبت كردن راننده در زمان رانندگي، سرعت خودروي جلويي، روسازي نامناسب جاده و كاربري از نوع آموزشي در محل سبقت‌گيري باعث كاهش احتمال سبقت‌گيري رانندگان شده‌اند.