تعيين محدودۀ آسايش حرارتي در فضاي باز دبستان‌هاي دخترانۀ شهر اصفهان

فضاي باز مدارس ازجمله فضاهاي مهم آن‌ها و محل فعاليت‌هايي چون بازي و آموزش است و دانش‌آموزان مهارت‌هاي مهم تحصيلي، محيطي، و اجتماعي را در آن مي‌آموزند، بنابراين بايد تابع مشخصاتي خاص و پاسخ‌گوي همۀ نيازهاي دانش‌آموزان باشد. اينكه آسايش حرارتي از اساسي‌ترين نياز دانش‌آموزان براي حضور در حياط مدارس است، تأمين آن را و ضروري مي‌نماياند. تعيين محدودۀ آسايش حرارتي امري پيچيده و در فضاهاي مشابه، بسته به تنوع افراد، تجربيات، انتظارات، فرهنگ، سن، و جنسيت آن‌ها، متفاوت است. در پژوهش حاضر سعي گرديده تا محدودۀ آسايش حرارتي و دماي خنثي در فضاي باز مدارس پايۀ ابتدايي دخترانۀ شهر اصفهان ارزيابي گردد. به اين منظور، ابتدا با توجه به پهنه‌بندي اقليمي شهر اصفهان كه شامل سه منطقۀ گرم و خشك نائين، منطقۀ معتدل و خشك ميمه، و نيمه‌سرد سمت شهرضا مي‌شود، سه دبستان دخترانه، هريك در يكي از اين مناطق، براي مطالعات ميداني انتخاب گرديدند و سپس متغيرهاي اقليمي دما، رطوبت، سرعت باد با دستگاه ديتالاگر دما و رطوبت و بادسنج جمع‌آوري شدند و به‌طور هم‌زمان 500 دانش‌آموز در حياط اين مدارس پرسش‌نامه‌اي را در اين خصوص تكميل كردند. در مرحلۀ دوم، به كمك نرم‌افزار ريمن شاخص حرارتي دماي معادل فيزيولوژيك تعيين و با استفاده از نرم‌افزار آماري و نمودار رگرسيون خطي، محدودۀ آسايش حرارتي و دماي خنثي براي فضاي باز مورد استفادۀ دختران 7 تا 13سالۀ شهر اصفهان تعيين گشت. بر اساس نتايج دماي خنثي ℃۱۷٫۴ و محدودۀ آسايش حرارتي بر مبناي دماي معادل فيزيولوژيك ℃13٫632 تعيين شد كه با استانداردهاي اشري و ايزو 7730 و حتي مطالعات پيشين آسايش حرارتي در شهر اصفهان تفاوت دارد و اين اهميت مطالعۀ بيشتر در مورد آسايش حرارتي گروه‌هاي سني و جنسيتي متفاوت در شهرهاي مختلف ايران را مي‌رساند. دماي خنثي حاكي از سازگاري بيشتر جمعيت مورد مطالعه با شرايط سرد است.