تحليل شرايط تحقق عسر و حرج به علت اعتياد زوج در پرتو نقد رأي صادره از ديوان عالي كشور

فاقد عنوان لاتين

مستفاد از ماده 1130 قانون مدني، زوجه مي­تواند با اثبات يكي از موارد عسر و حرج به محاكم مراجعه و تقاضاي طلاق كند، چنانچه عسر و حرج اثبات شود، دادگاه زوج را اجبار به طلاق مي­ نمايد. يكي از موارد تحقق عسر و حرج، بند دو ماده 1130 قانون مدني است. به اين شرح كه، اگر اعتياد زوج به اساس زندگي خانوادگي، خلل وارد آورد و امتناع از ترك اعتياد يا عدم امكان الزام وي به ترك آن در مدتي كه به تشخيص پزشك براي ترك اعتياد لازم بوده است، مي­ تواند از موارد عسر و حرج تلقي گردد. مصداق اعتياد زوج با توجه به بررسي آراي صادره از محاكم، شخصي محسوب مي شود و شرايط اجراي مفاد بند دو و نحوه اثبات عسر و حرج و دشوار بودن ادامه‌ي زندگي در فرض تحقق اعتياد زوج، حتي در شرايطي كه عدم پرداخت نفقه و سوءرفتار را در پي دارد، با ابهام مواجه است. نقش آراء محاكم در تفسير قوانين و رفع ابهام از آن­ها، حائز اهميت است، آن­چه در اين نوشته مورد بررسي قرار مي­ گيرد، نقد رأي صادره از ديوان عالي كشور به منظور توصيف و تحليل شرايط تحقق عسر و حرج درخصوص مصداق اعتياد و چالش ­هاي آن مي ­باشد. اين نوشتار توصيفي-تحليلي است و گردآوري مطالب با استفاده از منابع كتابخانه ­اي و ديجيتالي (آراء مندرج در سامانه پژوهشگاه قوه قضاييه) انجام شده است.

No Abstract