بررسي رابطه بين سلامت رواني با خودكارآمدي تحصيلي، هيجاني و اجتماعي دانش‌ آموزان پسر دوره اول متوسطه

هدف از اين تحقيق، تعيين رابطة بين سلامت رواني با خودكارآمدي تحصيلي، هيجاني و اجتماعي و نيز پيش‌بيني سلامت رواني از روي خودكارآمدي تحصيلي، هيجاني و اجتماعي بود. روش تحقيق اين پژوهش از لحاظ هدف از نوع تحقيقات كاربردي و از لحاظ روش انجام توصيفي و از نوع تحقيقات همبستگي بود. جامعه آماري اين پژوهش كليه دانش‌آموزان پسر دوره اول متوسطه شهرستان هشترود كه در سال تحصيلي 99-98 مشغول به تحصيل هستند و تعداد آنها براساس گزارش آموزش و پرورش 734 نفر مي‌باشند، براساس جدول نمونه‌گيري مورگان و كرجسي تعداد نمونه‌هاي اين تحقيق 254 نفر مي‌باشد. كه به صورت تصادفي و به روش خوشه‌اي چند مرحله‌اي كه از بين دانش‌آموزان پسر دوره اول متوسطه نمونه‌گيري شدند. ابزارهاي پژوهش حاضر عبارت بودند از: پرسشنامه خودكارآمدي كودكان و نوجوانان موريس(2001) (SEQ-C) و پرسشنامه سلامت رواني گلدبرگ(1972) (28-GHQ). براي آزمون فرضيه‌ها از آزمون‌هاي ضريب همبستگي پيرسون و تحليل رگرسيون داده‌ها استفاده شد. نتايج تجزيه و تحليل داده‌ها نشان داد با افزايش سلامت رواني و نيز مولفه هاي آن، خودكارآمدي تحصيلي، هيجاني و اجتماعي نيز افزايش مي يابد. همچنين، يافته‌ها حاكي از آن است كه خودكارآمدي تحصيلي بر افزايش سلامت رواني اثر بارزي و مهمي را نسبت به ساير مولفه ها داشته است.