خداباوريِ شك‌گرايانۀ ويليام آلستون و مايكل برگمن؛ پي‌آمدهاي نامطلوب اخلاقي

با مسئله شاهدمحور شر از سوي ويليام رو كمابيش آشنا هستيم. رو وجود خدا يا (در مقالات متأخرش) احتمال وجود خدا را به خاطر نيافتن دلايل موجهِ خدا براي تجويز شرور رد مي‌كند. خداباوران در مقابل، كوشيده‌اند از دلايلِ موجه خدا براي تجويز شرور پرده بردارند و توجيهاتي با عنوان تئوديسه عرضه كنند. در اين ميان، خداباوري شك‌گرايانه در واكنش به مسئله شر، از راه ديگري مي‌رود. ادعاي خداباوري شك‌گرايانه اين است كه ما موجودات بشري از اساس شايد نتوانيم به دلايلِ موجه خدا براي تجويز شرور پي ببريم و از آنجا كه نيافتن‌ِ دليل از سوي ما انسان‌ها دليل قو‌ي‌اي‌ به سودِ نداشتن‌ِ دليل از سوي خدا نيست، برهان شر براي رد خدا سقوط مي‌كند. ما در اين مقاله ابتدا رويكرد خداباوري شك‌گرايانه به روايت ويليام آلستون و مايكل برگمن را تبيين مي‌كنيم و سپس بر اساس چالش‌هايي كه ديگر فلاسفۀ دين و الاهيدانان پيش روي آنها قرار داده‌اند به اين نتيجه مي‌رسيم كه رويكرد خداباوري شك‌گرايانه هنوز نتوانسته است از حل آن چالش‌ها برآيد. از آنجا كه چالش‌ها از زواياي گوناگوني به اين رويكرد وارد شده است، در اين مقاله صرفاً چالش‌هاي اخلاقي را مد نظر قرار داديم. ما در اين مقاله چالش‌هاي يازده‌گانه‌اي را از متون مختلف فيلسوفان دين استخراج، صورت‌بندي وتحليل كرديم و اشكالات و پاسخ‌هاي مجدد از هر دو طرفِ اين منازعه را به دقت پي‌گرفتيم و در نهايت به اين داوري رسيديم كه پاسخ‌هاي خداباروي شك‌گرايانه هنوز كافي و قانع‌كننده نيست و به نظر مي‌رسد همچنان بايد در جبهۀ مدافعه‌جويانۀ تئوديسه‌‌ در برابر برهان شر مقاومت كرد.

no abstract