تحليل فراگير عوامل موثر بر نمايش سينمايي نقش وكلا در دادرسي‌هاي كيفري پس از انقلاب اسلامي ايران (سال‌هاي 1360-1394)

وكلا در ميان كنشگران عدالت كيفري برجسته‌ترين نقش را در فيلم‌هاي سينمايي مرتبط با دادرسي كيفري دارند. اين امر تا حد زيادي حاصل برساخت و بازنمايي منحصربه‌فردي بوده كه تحت تأثير عوامل فرهنگي، سينمايي و سياسي شكل‌گرفته است. طبق تقسيم‌بندي فيسك اين سه عامل را مي‌توان به ترتيب به سه سطح واقعيت، بازنمايي و ايدئولوژي تقسيم كرد. در سطح واقعيت، عوامل فرهنگي كه عملكرد وكلا را مورد مناقشه قرار مي‌دهد، بر نمايش وكلاي سينماي ايران تأثير گذاشته است. در سطح بازنمايي، سينماي هاليوود بر مبناي نظام دادرسي اتهامي، تاثير بسزايي در شكل دفاع و اختيارات وكلا در فضاي دادگاه داشته است. در سطح ايدئولوژيك نيز تصوير وكلا حاصل بخشي از گفتمان راجع به فضاي فكري بوده است كه گاهي نقشي همگام و گاهي مخالف با ايدئولوژي و قدرت حاكم داشته است. وكلاي پيش از سال 1376 عمدتاً كنشگران مبارزه با نظام فاسد قضايي شاهنشاهي بوده‌اند كه البته در اين راه موفقيتي كسب نكرده‌اند. پس از سال 1376 وكلاي زن به نحو گسترده‌اي با بازنمايي‌هاي مثبت وارد سينماي ايران شدند. وكلاي زن در تلاشند تا در نظام مردسالار قضايي، عدالت را براي زنان محقق كنند كه البته اين وكلا نيز موفق به رسيدن به هدف خود نمي‌شوند. تحقيق حاضر بر آن است تا زمينه‌ها و چرايي چنين بازنمايي‌هاي متفاوتي از وكلا را در سينماي پس از انقلاب ايران را ريشه‌يابي نمايد.