رائيۀ ناقصۀ لبيبي

Labibi’s Ra’iyah Ode

سيد الشعرا لبيبي از شاعران آخر قرن چهارم و اوايل قرن پنجم هجري، قصيده‌اي دارد با مطلع «چو دل بركندم از ديدار دلبر/ نهادم مهر خرسندي به دل بر» اين قصيده اولين قصيدۀ شناخته‌شده از لبيبي است كه محل بحث‌هاي فراوان توسط عوفي، رضاقلي خان هدايت، ملك الشعرا بهار، دبيرسياقي و ابراهيم قيصري بوده است. در مقالاتي كه رشحۀ قلم هريك از اين افراد بوده زوايايي از حيات و شاعري لبيبي نمايانده شده است، اين محققان و در صدر ايشان بهار دريافته‌اند كه انتساب اين قصيده به فرخي و منوچهري به خطا بوده است و هريك تلاش كرده‌اند تا ريشۀ اين خطا را بيابند، اما همگي در شناساندن منبع اصلي اين قصيده و منبع انتساب آن به فرخي و منوچهري به خطا رفته‌‌اند. در اين مقال به بررسي منبع اصلي قصيدۀ لبيبي و صورت كامل اين قصيده خواهيم پرداخت،‌ صورتي كه بيش از يافته‌ها و اشاره‌هاي نگارندگان و يادكنندگان شناخته‌شده از اين قصيده است.

Persian literature researchers have very little knowledge about the first phases of Persian poetry, and the closer we get to the first years of Persian poetry, the less we have information about it. Moreover, in later times, the works of unknown poets were attributed to prominent poets. One of these anonymous poets, whose name was "Sayyid al-Shu'ara" during his life is Labibi. He recited about two hundred and thirty verses, and he was recognized through articles by Mohammad Taghi Bahar, Mohammad Dabirsiyaghi, and Omid Sarvari. The aim of this article is to convey the dimensions of Labibi’s Ode that have not been fully found so far and researchers have committed various mistakes about it.