نظريه مغز هولونوميك

يكي از مشكلات و سؤالات اساسي كه علوم اعصاب با آن مواجه است، اين است كه چگونه آسيب‌ديدگي محلي در مغز به‌صورت انتخابي سبب ايجاد اختلال در كل حافظه در مغز انسان نمي‌شود. اين مسئله مشابه با يك هولوگرام است. توجه شود كه در يك هولوگرام آسيب‌ديدگي‌ها، اطلاعات ذخيره‌شده در هولوگرام را دچار اختلال نمي‌كنند. دليل اين مسئله اين است كه در هولوگرام اطلاعات به‌صورت توزيع‌شده ذخيره شده‌اند. اطلاعات در فرآيندهاي ذخيره آن‌ها روي نوار يا فيلم هولوگرام تار مي‌شوند و سپس با استفاده از فرآيندهاي بازيابي تاري آن‌ها رفع مي‌شود و مي‌توانيم كل اطلاعات را برگردانيم. در اينجا در مورد مفهوم هولوگرافي و شواهدي كه كارل پريبرام (Karl Pribram) از آن استفاده كرده است تا نظريه مغز هولونوميك را مطرح كند، شرح داده مي‌شود. اين نظريه به طور خلاصه مي‌گويد كه مغز از تبديلات ويژه‌اي استفاده مي‌كند تا اطلاعات مقطعي را در مناطقي از مغز بسط دهد و يا توزيع كند.