خطوط كلي آثار رجبعلي تبريزي و گذار به مكتب نومشائي (معرفي تحليلي آثار قلمي يا تقريرات دروس حكيم)

رجبعلي تبريزي پس از تحصيلات مقدماتي به سلوك شرعي و تهذيب نفس پرداخته، سرانجام در اصفهان به حلقه‌ درس حكيم ميرفندرسكي پيوست. اغلب تذكره‌نويسان به طهارت نفساني و تمحض تبريزي بر طبيعيات، منطق و فلسفه اذعان دارند و تنها برخي همچون صاحب رياض العلماء، او و برخي شاگردانش را به عدم تسلط بر ادبيات عرب متهم كرده‌اند. حكيم تبريزي از منتقدان جدي تفكر صدرايي است. او بدين منظور، به بسط ادبيات مشائي، بازخواني برخي قواعد آن و طرح برخي اصطلاحات نو پرداخت تا بستر تحليل مسائل جديد در قالب «حكمت نومشائي» فراهم گردد. در عين حال، او چندان به كتابت آموزه‌هاي خويش اهتمام نميورزيد و بيشتر اوقات وي به سلوك فردي، تدريس معقول و تربيت شاگردان سپري ميشد؛ از اينرو برخي شاگردان فاضل وي، ـ‌ بويژه پيرزاده، قوام‌الدين رازي و محمدسعيد حكيم ـ تقريرات دروس حكيم و يادداشتهاي علمي وي را تدوين كرده‌اند. رساله‌ اثبات واجب، الاصول الآصفيه‌، المعارف الإلهيه‌، مصنفات قوام‌الدين رازي و شرح توحيد صدوقِ قاضي سعيد؛ اهم منابع پژوهش در باب مكتب نومشائي حكيم تبريزي بشمار مي آيند. در اينباره، گزارشهاي اصحاب تراجم و برخي آراء مصححان و پژوهشگران معاصر نيز ارزيابي شده‌اند.