با ناخداي نقاش در ولي ِ عصر تهران

بعدازظهر يك روز زمستاني كه هواي تهران همهي زورش را ميزند تا سردياش را به ر خ بكشد، براي تهيه گزارش از يك نمايشگاه، بايد به ديدن هنرمندي بروم كه هنرش نقاشي است، آن هم به صورت خودآموخته و خودجوش. نه استادي داشته و نه كالسي رفته است. خودش بوده و تصاوير خيالي و عيني ذهنش و كار و زندگي و مردم شهرش. ابري و گرفته است و طبق سنت روزهاي پايان سال، ْ آسمان خيابانهاي تهران شلوغ است و پرازدحام. گالري »آوت سايدر اينن« در خياباني باالتر از ميدان وليعصر)عج( است در كوچهاي دنج و خلوت. شنيدهام كه عبدالرسول غريبي، ناخداي بوشهري است و همه موضوعات نقاشياش دريا و ساحل است و زندگي مردم جنوب و زندگياي كه شامل همه چيز ميشود، از آداب و رسوم شهرش گرفته تا آيينها، مراسم، افسانهها، قصهها، اتفاقات و حوادث گذشته و حال و تاريخي كه ريشه در فرهنگ و خا ك و رگ و پي مردمش دارد.