ارزيابي محدوده جواز نگاه به نامحرم بر مبناي تحليل روايت علي بن سويد

Appraisal the Limitation of Permissibility of Looking at Non-Mahrams Based on the Analysis of Ali Ibn Suwaid’s Narration

اگرچه فقيهان امامي از ديرباز بر حرمت نگاه لذت‌جويانه به زن بيگانه (نامحرم) اتفاق‌نظر داشته‌اند، لكن روايتي با سند صحيح در ميراث روايي اماميه از حضرت علي بن موسي الرضاu نقل شده است كه در بادي امر، موهم جواز نگاه متلذّذانه است. اين روايت كه توسط «علي بن سويد» گزارش شده است، در زمره مهم‌ترين مستندات نقليِ واردشده در مسئله است كه فقيهان امامي پيرامون آن به نقض و ابرام‌هاي دامنه‌دار پرداخته‌اند. جستار حاضر در پژوهشي توصيفي ـ تحليلي پس از بررسي سند روايت، به بازخواني مضمون آن پرداخته و با تتبع در ميراث مكتوب فقهي، به اين نتيجه رسيده است كه استنباط هر معنايي از روايت جز جواز نگاه غير متلذّذانه و عاري از قصد لذت شهواني، با مذاق شريعت، ارتكاز متشرعه و ضرورت مذهب، ناسازگار و غير ميسر است؛ افزون بر اينكه رهاورد نهايي پژوهش، با ساير رضويات مأثور در مسئله نيز همخواني و توافق تام داشته و تعارض ظاهري خبر علي بن سويد با برخي ديگر از روايات نيز قابل توجيه است.

however, Imami jurists have long agreed on the sanctity of looking to a foreign woman (non-mahram) by the sexual excitement (pleasure); however, a narration with a correct document in the legacy of the Imamiyeh narration has been narrated from Imam Alīy ibn Mūsā ar-Riḍā (Ali ibn Musa al-Ridha) “Alayhi al-Salam” that at the beginning of the matter, it is permissible to look at non-mahram by sexual excitement (pleasure) in an illusionistic manner. This narration, which has been narrated by Ali ibn Suwaid, is among the most important traditional documents, which the Imami jurists have committed widespread authentication and contravention. The present study in a descriptive-analytical research, after examining the document of narration, has re-read its content and by following the written jurisprudential heritage, it has come to the conclusion that inferring any meaning of the narration except permitting the intention of looking without sexual pleasure and lust is not appropriate (incompatible and impossible) with the rule of Shari'a, obvious dogmatic and necessity of religion and inconsistent. In addition to the fact that the final result of the research was in line with other influential Razavis in the issue perfectly, and the apparent conflict of the narration (report) of Ali ibn Suwaid with some other narrations can be justified.