پيامدهاي يك جانبه گرايي بر توسعه حقوق بين الملل

توسعه ي حقوق بين الملل مستلزم همكاري دولت ها و ديگر اعضاي جامعه ي بين المللي بوده و براي اين منظور مي بايست به نظر تمام اعضاي بين المللي اعم از كشورهاي توسعه يافته و جهان سوم توجه گردد . لذا تعيين قواعد بين المللي نيز حائز همين موضوع بوده و به پذيرش تمام كشورهاي جهان و اجرايي شدن از سمت تمام اعضاي بين المللي نياز دارد . اما يكجانبه گرايي در عرصه ي بين المللي با توجه به سودجويي و منفعت طلبي برخي قدرت ها مانع از اين امر بوده و بنابراين قدرت گرايي بر مساوات حقوقي غالب مي گردد . در چنين شرايطي كشورهاي توسعه يافته و ابرقدرت بنابر قدرت نظامي يا صنعتي خويش از اجراي برخي قواعد بين المللي سر باز زده و به قاعده يازي و هنجار سازي يكسويه دست مي زنند . اين امر از توسعه ي حقوق بين الملل پيشگيري نموده و پيامدهاي زيادي بر توسعه ي حقوق بين الملل دارد .بنابراين قصد ما از نگارش مقاله ي حاضر تبيين پيامدهاي يكجانبه گرايي بر توسعه ي حقوق بين الملل بر اساس قواعد حقوق بين الملل و معاهدات قانون ساز بين المللي است . روش تحقيق كتابخانه اي بوده و به صورت توصيفي- تحليلي انجام مي گيرد . يكجانبه گرايي زاييده ي سودجويي قدرت هاست كه اگر اينگونه نبود جهان به مساوات ميرسيد اما فطرت قدرت طلبي در جهان افسار جنگ و كشتار در دست گرفته است و عملا حقوق در برخي مواقع بازيچه ي دست ابرقدرت هاست و با ديدگاه هاي يك سويه قواعد حقوقي را بر اساس منفعت خود طراحي مي كنند. يكجانبه گرايي خاصه ي رفتار كشورهايي است كه از عمل كردن به قواعد بين المللي مطلوب سرباز مي زنند و به دنبال راهي براي تامين منفعت شخصي هستند و منفعلت ملي را به منفعت چهاني ترجيح مي دهند و در اكتر مواقع سياست را بر حقوق ارجح مي دانند. اين امر تاثير منفي بر تكامل حقوق بين الملل و قواعد بين المللي دارد و اجازه نميدهد حاكميت بين المللي قانون استقرا يابد. يكجانبه گرايي به طور كلي مانع توسعه ي حقوق بين الملل است .