روش فهم‌حديث از منظر شيخ بهايي در كتاب اربعين

فاقد عنوان لاتين

دانش فقه الحديث در منظومۀ دانش‌هاي حديثي از اهميت ويژه‌اي برخوردار است چه اينكه از سويي، فهم حديث هدف نهايي همۀ تلاش‌هاي حديث پژوهي است و از ديگر سو، نقش تأثيرگذاري در پويايي ديگر دانش‌هاي حديثي دارد، از اين‌رو، عالمان حديث پژوه در درازناي تاريخ حديث در استواري اصول و قواعد آن كوشيده‌اند، آنها گاهي اين قواعد را در مقدمۀ كتاب‌هاي حديثي و يا در آثاري مستقل تبيين كرده و گاهي به گونۀ عملي در آثار حديثي خود به كار گرفته‌اند، يكي از نمونه‌هاي عملي كاربرد قواعد فقه الحديثي، كتاب اربعين شيخ بهايي است، اشتهار شيخ بهايي در علوم اسلامي به‌ويژه در دانش حديث و جايگاه ممتاز كتاب اربعين وي، اهميت استخراج روش فهم‌حديث ايشان از اين كتاب گران‌سنگ را دو چندان كرده است. نوشتار حاضر كه از نظر گردآوري به روش كتابخانه‌اي و از نظر محتوا به شيوه توصيفي- تحليلي سامان يافته است ضمن اشاره به پيش نياز‌ها و مباني فهم حديث، به تبيين روش فهم حديث بر اساس نظام قرينه‌ها از منظر شيخ بهايي در خصوص كتاب اربعين پرداخته است، يافته‌هاي اين پژوهش نشان از آن دارد كه شيخ بهايي براي فهم حديث از قرائن متعدّدي بهره مي‌گيرد كه عرضۀ حديث بر قرآن، عرضۀ حديث بر سنّت قطعي، تشكيل خانوادۀ حديث، بهره‌گيري از علوم بشري (مثل: پزشكي، رياضي)، بهره‌گيري از فهم پيشينيان، از جملۀ آنهاست.

فاقد چكيده لاتين