واكاوي عوامل مؤثر بر نگرش زنان روستايي نسبت به ايجاد گروه ‏هاي خوديار؛ مطالعه موردي: بخش بزينه‏ رود، شهرستان خدابنده

گروه‏ هاي خوديار، به‏عنوان يكي از مهم‏ترين راهبردهاي توانمندسازي زنان، اهميت زيادي در زمينه اشتغال، توليد درآمد، كاهش فقر، و ارتقاي صادرات و درآمد ارز خارجي كشورهاي در حال توسعه دارند. ايجاد اين گروه‏ها مي‏تواند متأثر از عوامل مختلف جغرافيايي، سياسي، اجتماعي، فرهنگي، و اقتصادي باشد. بنابراين، تحقيق حاضر با هدف بررسي عوامل مؤثر بر نگرش زنان روستايي نسبت به گروه‏هاي خوديار در بخش بزينه ‏رود تدوين شده است. پژوهش به صورت تركيبي‏ اكتشافي متوالي انجام شده است. در مرحله نخست نگرش زنان روستايي به ايجاد گروه‏هاي خوديار با استفاده از روش نمونه‏گيري هدفمند از طريق مصاحبه احصا و در مرحله دوم به تحليل بيشترين عوامل مؤثر در نگرش زنان روستايي نسبت به ايجاد گروه‏هاي خوديار از طريق پرسش‏نامه محقق ‏ساخته با استفاده از آزمون تي تك‏نمونه‏اي پرداخته شده است. در مرحله اول پژوهش، عوامل مؤثر در ايجاد گروه‏هاي خوديار در قالب 27 مفهوم احصا و در پنج بُعد طبقه‏بندي ‏شد. نتايج مرحله دوم نيز حاكي از آن است كه ميانگين عددي حاصل در ابعاد اجتماعي اقتصادي، پذيرش فناوري و مشاركت، بازاريابي، آموزش و حمايت، بانكداري/ اعتبارات به ترتيب مبيّن بالابودن عوامل مؤثر در نگرش زنان روستايي نسبت به ايجاد گروه‏هاي خوديار بوده و عوامل اجتماعي اقتصادي مهم‏ترين عامل تأثيرگذار در ايجاد گروه‏هاي خوديار زنان روستايي است. بنابراين، نتايج نشان مي‏دهد استفاده از سرمايه جمعي در اجراي فعاليت‏ها و استفاده مشاع از ابزارهاي توليد باعث صرفه‏ جويي در عوامل توليد خواهد شد و تلاش‏هاي جمعي در امور مربوط به گروه‏هاي خوديار و انعطاف‏ پذيري در قوانين و مقررات سبب افزايش بازدهي زنان عضو مي‏شود.