پيامدهاي تئوريك خوانش بازيگران سياسي از فضاي جغرافيايي در چارچوب ديدگاه پديدارشناسي هرمنوتيك

پديدارشناسي هرمنوتيك از جمله رويكردهايي است كه در چارچوب آن نقش فرد در تفسير و خوانش پديده‏ها از جايگاه ويژه‏اي برخوردار است. برخلاف هرمنوتيك كلاسيك، كه در آن متن فعال و ذهن غيرفعال است، در پديدارشناسي هرمنوتيك ذهن انسان و جامعه فعال است و به متن اجتماعي‏ فضايي معنا مي‏دهد. در اين رويكرد همچنين فضاي جغرافيايي فاقد معناي كشف‏شدني است و اين فرد يا جامعه خوانشگر است كه با ذهن سرشار از معناي خود واقعيتي را به فضا منتقل مي‏نمايد. در اين راستا در مطالعه رابطۀ سياست و فضاي جغرافيايي لحاظ‏كردن قرائت بازيگر سياسي از فرم‏ها و فرايندهاي فضايي داراي پيامدهاي تئوريك مهمي خواهد بود كه بدان كمتر پرداخته شده است. در اين پژوهش كوشش شده با اتكا به روش توصيفي‏ تحليلي و در چارچوب پديدارشناسي هرمنوتيك پيامدهاي تئوريك خوانش «اگوي سياسي» نسبت به فضاي جغرافيايي ارائه شود. يافته‏هاي تحقيق مؤيد آن است كه خوانش بازيگران سياسي از فضا عامليت مهمي در توليد الگوهاي بين‏الاذهاني و زيست‏جهان شهروندان نسبت به فضا خواهد داشت. ضمن اينكه با قرارگيري بازيگران سياسي جديد در مصدر قدرت امكان ظهور درك متفاوتي از فضاشناسي و فضاسازي در يك قلمرو سياسي وجود دارد و اين فرايند موجب تحول مداوم در مفاهيم مورد مطالعه در جغرافياي سياسي مي‏‏شود. از اين رو، به‏كارگيري روش‏هاي مشاهده، مصاحبه، و مراجعه به مونوگرافي‏هاي اجتماعي و روان‏شناختي مي‏تواند در شناخت اثرگذاري سياست بر فضا مورد توجه قرار گيرد.