تحليل مقايسه اي سياست اجتماعي – رفاهي دولت هاي پايداري و تدبير و اميد در حوزه مسكن

فاقد عنوان لاتين

پس از پيروزي انقلاب اسلامي در ايران، سياست مسكن به عنوان يكي از ابعاد سياست اجتماعي- رفاهي متأثر از جهت گيري ها، رويكردها، ايدئولوژي و جريان فكري حاكم بر سياست هاي دولت ها بوده است. در اين راستا پرسش پژوهش حاضر اين است كه به لحاظ مقايسه اي رويكرد و عملكرد دو دولت احمدي نژاد و روحاني بر سياست اجتماعي - رفاهي در حوزه مسكن در فاصله سال هاي 1384 الي 1399 شمسي چگونه بوده است ؟ براي پاسخ به اين پرسش، سياست مسكن مبتني بر اسنادبالادستي، ابعاد درون داد قانوني و برون داد عملياتي - اجرايي در طول سال هاي 1384 تا 1399 با استفاده از داده هاي كمي و كيفي مورد مطالعه قرار گرفته است. يافته ها و نتايج نشان مي دهد سياست مسكن به لحاظ قانوني در مقطع زماني مورد بررسي تابعي از رويكرد، سياست و ايدئولوژي دولت حاكم وقت بوده است اما از بعد اجرايي و عملياتي با وجود تفاوت در نوع و ماهيت سياست گذاري مسكن اين دو دولت، نتايج و عملكرد سياست گذاري در حوزه تأمين مسكن بخصوص براي اقشار و طبقات كم برخوردار تقريباً مشابه و نزديك به هم بوده است. اين مهم ضمن انعكاس اختلافات ايدئولوژيكي دولت هاي احمدي نژاد و روحاني، بيانگر ناكارآمدي و عدم سنجيدگي رويكرد و سياست هاي دو دولت يادشده در حوزه تأمين مسكن مناسب طبقات و اقشار آسيب پذير و كم درآمد بوده است ،مواردي نظيررانت زمين و مسكن، سوداگري زمين، افزايش حاشيه نشيني و اسكان غيررسمي و نيز افزايش ميزان بي مسكني و بد مسكن.

فاقد چكيده لاتين