نسخه خطي ديوان حسن دهلوي (1011ق) محفوظ در موزه هنر والترز شهر بالتيمور

No Title

امير نجم الدين حسن ابن علاء سجزي دهلوي متخلص به «حسن»، در اواسط قرن هفتم در هند چشم به جهان گشود. وي در دهلي تربيت يافت و به خدمت ديواني مشغول گشت. در طول حيات خود مدتي به اسارت درآمد و از آن پس مدايُحش وقف علاءالً دين محمد خلجي و غياث الدين تُغلق شاه شد. ظاهرا در ميان سالي به تشويق شاعر معاصر و دوستش اميرخسرو دهلوي به تصوف گراييد و در حلقهٔ مريدان شيخ نظام الدين اولياء بدواووني درآمد و از پيشروان سلسلهٔ چشتيه گرديد. شهرت و اهميت او در غزل سرايي است. او در اين شيوه پيرو سعدي بود و به همين دليل وي را «سعدي هندوستان» لقب داده اند. با اين حال، انشا و نثر وي نيز نمونه اي از فصاحت و سلاست است و بهترين نمونهٔ فارسي دري در آغاز سدهٔ هشتم در هند را نشان مي دهد. ديوانش (مشتمل بر قصيده و غزل و رباعي و ترجيع بند و تركيب بند و مثنوي؛ حدود نُه هزار بيت است) كه نخستين بار در سال 1352ق به اهتمام مسعودعلي محوي در حيدرآباد دكن انتشار يافت...

No abstract