ارزيابي كيفي و كمي وضعيت منبع‌هاي آب و كشاورزي در زيرآبخيز سروستان، استان فارس

دخـالـت‌هـا و فعـاليت‌هاي نابخردانه‌ي انســـان به ‌يقين موجب تخريب سرزمين و بيابان زايي شده است. هدف اين پژوهش شناخت و معرفي درجه ي تأثير فعاليت هاي انساني از ديدگاه معيار آب و كشاورزي بر تخريب سرزمين و بيابان زايي زيرآبخيز سروستان است. تغيير كمي و كيفي آب زيرزميني، آشكارسازي تغيير زمين‌هاي كشاورزي و وضعيت فعلي معيار آب (شاخص‌ها: افت آب زيرزميني، هدايت الكتريكي، سامانه‌هاي آبياري، نسبت جذب سديم) و معيار كشاورزي (شاخص‌ها: عمل كرد، الگوي كشت، كاربرد نهاده‌ها و دستگاه‌ها) با كمك مدل ايراني IMDPA بررسي شد. منبع‌هاي آب زيرآبخيز سروستان با كاهش كيفيت (افزايش μS/cm 2700 شوري در 21 سال اخير) و كميت (10 متر كاهش تراز ايست‌آبي در 25 سال) مواجه شده‌اند. آشكارسازي تغيير زمين‌هاي كشاورزي نشان‌دهنده ي %196 افزايش در مساحت زمين‌هاي كشت‌شده در سال‌هاي 1993 تا 2016 است. نتيجه‌ي مدل ايراني IMDPA نشان داد كه شاخص هدايت الكتريكي آب با ارزش عددي 3/4 بيش ترين تأثير (وضعيت شديد) و شاخص‌هاي عمل كرد و كاربرد نهاده ها و دستگاه‌هاي كشاورزي با ارزش عددي 1/7 كم ترين تأثير (وضعيت متوسط) بر زيرآبخيز سروستان داشت. معيار آب با ارزش عددي 2/56 معيار غالب بود و به‌همراه معيار كشاورزي در طبقه‌ي متوسط جا گرفت.