اثربخشي گروه درماني رفتاري–ارتباطي بر شادماني زناشويي و خودگويي هاي مثبت زنان داراي تجربه دلزدگي زناشويي

The Effects of a Behavioral-Communication Group Therapy Intervention on Marital Happiness and Positive Self-talk in Women Experiencing Marital Burnout

هدف: هدف پژوهش حاضر بررسي اثربخشي گروه درماني رفتاري-ارتباطي بر شادماني زناشويي و خودگويي هاي مثبت زنان داراي تجربه دلزدگي زناشويي بود. روش: طرح پژوهش حاضر بر اساس طرح هاي نيمه تجربي از نوع پيش آزمون-پس آزمون با گروه كنترل بود. ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺁﻣﺎﺭﻱ ﺍﻳﻦ ﭘﮋﻭﻫﺶ ﻣﺸﺘﻤﻞ ﺑﺮ ﮐﻠﻴﻪ ي ﺯﻧﺎﻥ متأهل ﻣﺮﺍﺟﻌﻪﮐﻨﻨﺪﻩ ﺑﻪ كلينيك ها و مراكز مشاوره ي ﺳﻄﺢ ﺷﻬﺮ تبريز بود كه ﺟﻬﺖ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ كمك هاي ﺗﺨﺼﺼﻲ ﺩﺭ ﺯﻣﻴﻨﻪ ﻣﺴﺎﺋﻞ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﮔﻲ و ﺯﻧﺎﺷﻮﻳﻲ به اين مراكز مراجعه كرده بودند. در فرآيند انتخاب نمونه ي تحقيق، بعد از اجراي پرسشنامه ي دلزدگي زناشويي در مرحله غربالگري اوليه، 24 نفر از زناني كه در اين پرسشنامه نمراتي بالاتر از ميانگين بدست آورده بودند، به شيوه ي روش نمونه گيري غيرتصادفي هدفمند انتخاب شده و به ﻃﻮر ﺗﺼﺎدﻓﻲ در دو ﮔﺮوه آزﻣﺎﻳﺶ و ﻛﻨﺘﺮل ﺟﺎﻳﮕﺰﻳﻦ گرديدند. شركت كننده‌هاي گروه آزمايش طي 8 جلسه‌ي 90 دقيقه‌اي، تحت گروه درماني رفتاري – ارتباطي قرار گرفتند و گروه كنترل، در ليست انتظار قرار گرفت. ابزار مورد استفاده در اين پژوهش شامل مقياس دلزدگي زناشويي پاينز، شادماني زناشويي آرزين، ﻧﺎﺳﺘﺮ و ﺟﻮﻧﺰ و مقياس خودگويي كالوت و همكاران بود. يافته ها: نتايج تجزيه و تحليل آماري تحليل كوواريانس يك راهه و تحليل كوواريانس چند متغيره نشان داد كه گروه درماني رفتاري- ارتباطي، ميزان شادماني زناشويي و خودگويي هاي مثبت زنان را بطور معناداري افزايش داده است(0/05> p). نتيجه گيري: همچنين، بر اساس يافته ها مي توان نتيجه گيري كرد كه روانشناسان و مشاوران خانواده مي توانند از مداخله ي گروه درماني رفتاري-ارتباطي در افزايش شادماني زناشويي و خودگويي هاي مثبت در زنان استفاده نمايند.

Aim: This study examined the effectiveness of a behavioralcommunication group therapy intervention on marital happiness and positive self-talk in women experiencing marital burnout. Methods: The research design drew on a quasi-experimental study with a pretest-posttest control group. The population consisted of all women referred to counseling centers in Tabriz. After the screening procedures, 24 participants were selected through the purposive non-random sampling method and were randomly assigned to the experimental and control groups. The participants in the experimental group underwent eight 90-minute-sessions of the behavioral-communication group therapy intervention and the participants in the control group received no treatment. The instruments used in this study included the Couple Burnout Measure, Marital Happiness Scale and Self-Talk Inventory. One way analysis of covariance and multivariate analysis of covariance were used for data analysis in the current research. Results: The results showed that marital happiness and positive self-talk in women experiencing marital burnout were significantly increased in the experimental group (p<0/05). Conclusion: The results also suggest that the behavioralcommunication group therapy intervention could be employed by psychologists and counselors as a therapeutic intervention to improve marital happiness and positive self-talk in women experiencing marital burnout.