توجيه نهاد وكيل ثابت‌الوكاله در حقوق ايران

فاقد عنوان لاتين

برخي اسناد تاريخي دورۀ اسلامي و قوانين موضوعۀ ايران در مواد متعددي، اصطلاح «وكيل ثابت‌الوكاله» يا «وكلاي ثابت‌الوكاله» را به كار برده است. مسئلۀ اين تحقيق، شناسايي مفهوم، مباني و كاركردهاي گوناگون اين نهاد حقوقي بر اساس ديدگاه‌هاي فقهي و حقوقي است كه بيانگر آثار اقدامات وكيل پس از تحديد اختيار يا عزل اعلام نشدۀ او از سوي موكّل در برابر وكيل، ثالث و مراجع عمومي است در انجام موضوع وكالت مي­باشد. هدف اين تحقيق، تبيين جايگاه و مباني نهاد وكيل ثابت‌الوكاله در نظام حقوقي ايران مي­ باشد. قلمرو نهاد مذكور نه تنها از رابطۀ موكّل با وكيل، فراتر رفته بلكه به روابط او با اشخاص ثالث ذينفع و مراجع عمومي درگير در انجام موضوع وكالت نيز گسترش يافته است به طوري كه آثار اقدامات وكيل قبل از اعلام تحديد اختيار يا عزل، برغم زوال جزئي يا كلي رابطۀ وكالت، دامنگير موكّل مي­ شود. چنين مفهومي به تركيب وصفي «وكالت ثابت» در توصيف اعمال حقوقي وكيل قبل از اطلاع از خبر عزل خود، در برخي روايات و كتاب‌هاي فقهي، نزديك مي شود. اين وضعيت را مي­توان بر دو مبناي كلي ضمان ناشي از تقصير، تسبيب، غرور و لاحرج و لاضرر از يك سو و اصاله ظهور و اصاله الصحه از سوي ديگر، توجيه نمود. اين تحقيق به روش توصيفي- تحليلي، صورت مي ­پذيرد.

فاقد چكيده لاتين