سير علم پزشكي از صدر اسلام تا پايان عصر صفوي

فاقد عنوان لاتين

توجه عميق مسلمين به علوم مختلف از ستايش اسلام از علم و عالم سرچشمه مي‌گيرد. قرآن در آيات خود علم را ستوده و از جهل و ناداني نكوهش كرده است. در نخستين آياتي كه بر پيامبر گرامي اسلام(ص) نازل شده از خواندن و تعليم سخن مي‌رود و به قلم و ارزش آن سوگند ياد مي‌شود. قرآن تأكيد مي‌كند كه دانايان با نادانان هرگز برابر نيستند: «هل يستوي الذين يعلمون و الذين لا يعلمون: آيا دانايان با نادانان برابرند؟» (زمر/ 9). همچنين روايات نقل شده از پيامبر اكرم(ص) و ائمه معصومين(ع) نيز مشحون از ستايش علم و عالم و تشويق مسلمين به فراگيري دانش است. علم در اين روايات گاه به نوري تعبير مي‌شود كه خداوند در قلب هرآن‌كس كه بخواهد مي‌تاباند: «العلم نور يقذفه الله في قلب من يشاء». و گاه ارزش آن تا به آن اندازه ارتقا مي‌يابد كه تصريح مي‌گردد اگر كسي به دنبال تحصيل علم باشد و در همان حال بميرد شهيد مرده است: «من مات في طلب العلم فقد مات شهيدا».

No Abstract