تأثير سبك معماري بر ارتقاي حس تعلق مكاني در سكونتگاه‌هاي روستايي (مورد شناسي: دهستان كاردۀ شهرستان مشهد)

انسان با شناخت مكان مي‌تواند به شناخت خود دست يابد. حس تعلق به مكان يكي از واكنش‌هاي احساسي و عاطفي انسان نسبت‌به محيط است كه فرد را به مكان پيوند داده و هويت شخص و مكان را شكل مي‌دهد. حس تعلق به مكان، پيوندي محكم بين فرد و مكان ايجاد كرده و افراد خود را با مكاني كه به آن تعلق دارند مي‌شناسند. نوع معماري مسكن روستايي و سبك آن‌ها با ساختارهاي اجتماعي-اقتصادي خاص خود به‌عنوان مناطق متمايز از شهرها مطرح بوده و مي‌توانند باعث شكل‌گيري احساس تعلق مكاني براي ساكنان خود و هويت مستقل شوند. هدف از انجام اين تحقيق بررسي اين فرض است كه سبك معماري در محيط‌هاي روستايي مي‌تواند افزايش احساس تعلق و وابستگي به مكان را به‌دنبال داشته باشد. تحقيق حاضر از نظر هدف، كاربردي و از نظر روش، توصيفي-تحليلي است كه بخش عمدۀ داده‌هاي آن ازطريق تنظيم پرسشنامه بين 175 خانوار روستايي در دهستان كاردۀ شهرستان مشهد جمع‌آوري شده‌است. به‌منظور تجزيه‌وتحليل داده‌ها از روش‌هاي تي ‌تك‌نمونه‌اي، رگرسيون و معادلات ساختاري (Smart PLS) استفاده شده‌است. يافته‌هاي تحقيق نشان مي‌دهد كه عوامل مختلفي، ازجمله: اقليمي، زيبايي‌شناسي، امنيت و... بر تعلق مكاني اثرگذار بوده‌است كه براساس مدل مربعات ساختاري، مشخص شد كه متغيرهاي آسايش اقليمي با ضريب اثر 21/57، ايمني و امنيت 13/81، سازگار و انطباق 4/51 و زيبايي‌شناختي با ضريب اثر 3/67 به‌ترتيب بيشترين اثر را از بين عوامل مختلف بر افزايش احساس تعلق مكاني روستائيان داشته و متغيرهاي اجزاي تشكيل‌دهندۀ بنا، اعتقادات و عقايد، معماري و ساخت دروني، نيازهاي انساني و كيفيت مسكن كمترين اثرگذاري را بر احساس تعلق مكاني گذاشته‌اند.