پارادايم متعالي آموزش صيانت از منابع طبيعي

فاقد عنوان

منابع طبيعي به عنوان انفال در زمره نعمت هاي بزرگ الهي است تا آدمي در برابر آنها شكرگزار باشد و براي صيانت آنها بكوشد. تخريب بادون محاسبه و بي رويه اين منابع كه بخش عظيمي از نيازهاي انسان را برآورده مي كند، ناروا و مورد غضب خداوند متعال خواهد بود. اگر چه راه هاي گوناگوني براي كنترل و پيشگيري از تخريب منابع طبيعي توصيه مي شود، اما محققان و برنامه ريزان بر اين باورند كه اتكاء صرف بر توصيه هاي فني، چاره ساز نيست. اين تخريب ها و بحران هاي زيست محيطي نشانه فاجعه اي بزرگتر يعني پارادايم هاي مبتني بر دوري انسان از مباداء و خالق هستي است. بنابراين نيازمند پارادايمي متعالي براي آموزش با نگاه هم زمان به «دانش ماوراء الطبيعه »، « دانش علمي تحليلي» و دانش و اخلاق قاسي» است. در اين راستا پژوهشي با روش اسنادي براي مرور و نقا۔ اسناد آموزش صيانت از منابع طبيعي و روش تبييني براي توصيف چرايي و ضرورت مباحث فلسفي و ديني در آموزش صيانت از منابع طبيعي استفاده شده است. مطالعه هستي شناسي، شناخت شناسي، روش شناسي، انسان شناسي و ارزش شناسي پارادايم متعالي آموزش صيانت از منابع طبيعي و الگوي پيشنهادي آن مهم ترين يافته هاي اين پژوهش مي باشد.