پارادوكس مور و تحليل رويكرد مور دربارۀ آن

جرج ادوارد مور متوجه شد جملاتي مانند «P؛ اما من باور ندارم كه P» و «P؛ اما من باور دارم كه ~P» مي‌توانند محتواي صادقي داشته باشند؛ اما اظهارشان پوچ و بنابراين پارادوكسيكال است. همچنين او دريافت كه اين جملات اگر به‌صورتِ سوم‌شخص و يا در قالب زمان گذشته اظهار شوند، اظهارشان پوچ نيست. پس از مور نيز مشخص شد علاوه‌بر اظهارپذيرنبودن اين جملات، آنها نمي‌توانند به‌درستي باور شوند. در اين مقاله ابتدا به معرفي مهم‌ترين ويژگي‌هاي اين نوع جملات پرداخته مي‌شود و سپس ضمن معرفي رويكرد اظهاري مور دربارۀ اين جملات، استدلال مي‌شود كه مي‌توان دستِ‌كم چهار نقد مهم را به اين رويكرد وارد دانست و درنتيجه، اين رويكرد نمي‌تواند تبيين كارآمدي دربارۀ پارادوكس مور ارائه كند.