طراحي الگوي حكمراني مطلوب در نظام آموزش عالي

آموزش عالي ايران همواره و به‌خصوص در دهه اخير با چالش‌ها و مسائل متعددي در حوزه حكمراني، تعامل ميان نهادهاي متعدد اين حوزه و برآورده ساختن انتظارات كليه ذينفعان (دانشجو، اساتيد، دولت، جامعه،...) مواجه بوده است. پژوهش حاضر باهدف دستيابي به الگويي مطلوب در حوزه حكمراني آموزش عالي به‌منظور درك بهتر اين پديده و ارائه پيشنهادهاي سياستي در اين خصوص صورت پذيرفت. جهت طراحي الگوي حكمراني آموزش عالي، روش تحقيق اين پژوهش به‌صورت كيفي و مبتني بر نظريه‌پردازي داده بنياد با رويكرد اشتراوس و كوربين انجام گرفت و همچنين براي گردآوري اطلاعات از مصاحبه‌هاي نيمه ساختاريافته استفاده شد، بعلاوه نمونه‌گيري به روش نمونه‌گيري نظري و با بهره‌مندي از تكنيك‌هاي گلوله برفي و هدفمند انجام شد. نتايج تحليل داده‌هاي به‌دست‌آمده از مصاحبه‌ها طي فرايند كدگذاري باز، محوري و انتخابي و همچنين با توجه به شرايط علي، زمينه‌اي، شرايط مداخله‌گر، راهبردها و پيامدهاي حكمراني مطلوب تبيين و الگوي نهايي ارائه گرديد. همچنين براي اعتباريابي مدل از مدل 10 معيار مقبوليت و معيار كثرت گرايي استفاده گرديد. يافته هاي اين پژوهش نشان مي دهد كه ترسيم الگوي مطلوب آموزش عالي بر راهبردهايي نظير تمركز زدايي، مهندسي مجدد ساختارها و فرايندها، مشاركت ذينفعان و تفويض اختيار به دانشگاه ها، وابسته خواهد بود و انتظار است پيامدهايي نظير پرورش انسان شايسته در سيستم آموزش عالي، همسويي و يكپارچگي ميان نهادهاي متعدد تصميم گير، تحقق رسالت هاي اصيل آموزش عالي و جاري شدن ابعاد حكمراني خوب در آموزش عالي و (به واسطه نقش تربيتي و هدايتگري آموزش عالي) در سطح جامعه تحقق يابد.