ما و ناگزيريمان از كاربست نظريه هاي ادبي: نگاهي انتقادي به كتاب سنت تصحيح متن در ايران پس از اسلام و كاستي هاي روش شناسانه آن

Our Inevitable Certitude of the Application of Literary Theories: A Critique of the Book: The Tradition of Manuscript-Correction in Iran after Islam and Its Methodological Shortcomings, Issa Amankhani

كاربست نظريه­ ها مخالفان بسياري دارد. به باور برخي از اين مخالفان وجود نظريه­ ها در پژوهش ­هاي نظريه­ محور، تزئيني بوده، جز به كار تزئين و آراستن پژوهش و مقاله به كار ديگري نمي­آيند. اما حقيقت اين است كه چنين انتقاداتي ـ كه غالباً دليل اصلي آن انتشار پژوهش­هاي نظريه ­محورِ بيمارگونه است ـ نبايد بهانه و دستاويزي براي كنار گذاشتن نظريه ­ها باشد، زيرا اگر نظريه­ ها آگاهانه و با تأمّل انتخاب و به كار گرفته شوند، مي­توانند راهنماي خوبي براي محققان باشند. مقاله حاضر مي­ كوشد به نقش و اهميت نظريه­ ها و كاربست آنها در پژوهش­ هاي ادبي و ضرورت آن بپردازد؛ به همين دليل ضمن نقد و بررسي انتقادي كتاب سنّت تصحيح متن در ايران پس از اسلام ـ كه نويسنده آن در تأليف و تدوين آن دغدغه كاربستِ نظريه­ ها را نداشته است ـ ابتدا از كاستي­ هاي روش‌شناختي (نظري) كتاب مذكور سخن مي­گوييم و در ادامه نشان خواهيم داد كه چگونه با كاربست نظريه ­هايي چون تبارشناسي مي­توان تصوير روشن­تري از سنّت تصحيح متن ارائه كرد.

فاقد چكيده لاتين