بررسي ميزان همگرايي عفت‌جنسي در ديدگاه نخبگان حوزوي و مردم

عفت در شريعت، به‌معناي خويشتنداري و بازداشتن نفس در برابر هرگونه تمايل افراطي نفساني از محرمات است و در مفهوم خاص آن «عفت‌جنسي»، خودداري از تمايلات افراطي جنسي است كه سدي محكم در برابر تزلزل بنيان خانواده و ارتكاب به تعدي و گناه است. ميزان همگرايي و درك مشترك از مفهوم عفت‌جنسي ميان نخبگان علوم ديني به‌عنوان بسترسازان قانون‌گذاري و مردم عادي به‌عنوان ملتزمان به قانون، از اهميت به‌سزايي در ضمانت اجرايي و رضايت مردمي از قوانين برخوردار است. اين پژوهش در چارچوب روش تحقيق كيفي و تحليل موضوعي (تماتيك) انجام شد. انتخاب نخبگان حوزوي شركت‌كننده در پژوهش، به شيوه هدفمند (افراد صاحب تأليف و صاحب‌نظر در حوزه عفت‌جنسي) و مردم عادي با روش تصادفي از ميان زنان و مردان شهرهاي تهران و قم صورت گرفت. ديدگاه‌هاي هر دو گروه به روش مصاحبه نيمه‌ساختاريافته به دست آمد. تحليل موضوعي (تماتيك) داده‌ها، با كُدگذاري باز، كُدگذاري محوري و كُدگذاري انتخابي، استخراج و طبقه‌بندي شد. يافته‌هاي پژوهش بيانگر آن است كه در مفهوم و قلمرو عفت‌جنسي بين هر دو گروه يادشده، همگرايي نسبي وجود دارد و در بخش مصاديق عينيِ عفت‌جنسي، ميزان همگرايي به وضوح كاهش مي‌يابد.