بررسي رخداد فلوئوروزيس باليني در جمعيت گوسفندان حومه كارخانه آلومينيوم اراك

براي بررسي رخداد مسموميت مزمن با فلوئور در گوسفندان حومه كارخانه آلومينيوم اراك از 100 رأس گوسفند زير 2 سال و بالاي 2 سال از فواصل 1 تا 10 كيلومتري كارخانه و 2 گروه كنترل در فواصل 30 و 300 كيلومتري كارخانه نمونه خون در چهار فصل سال اخذ شد. از مواد غذايي مصرفي شامل علوفه دستي و مرتعي دام ها و همچنين از منابع آب مصرفي آن ها در اين محدوده، نمونه گيري صورت گرفت. ميزان فلوئور پلاسما و جيره هاي مصرفي با روش الكترود يون گزين و نمونه هاي آب با روش يون كروماتوگرافي اندازه گيري شدند. ميانگين ميزان فلوئور در پلاسماي گوسفندان مبتلا به ضايعات دنداني 1.98±3.15 قسمت در ميليون و به طور معني داري بيشتر از هر دو گروه كنترل (ppm 0.13±0.39) بود (0.001=P). تفاوت معني‌داري در ميزان فلوئور پلاسما بين دو گروه نابالغ و بالغ مشاهده نشد (0.49=P). ميزان فلوئور پلاسماي گوسفندان در شعاع كمتر از 10كيلومتر از كارخانه، نسبت به گروه هاي كنترل بالاتر و اختلاف معني داري داشت (0.001=P). در مقايسه چهار فصل سال، گوسفندان در پاييز (ppm 0.35±6.39) بيشترين ميزان فلوئور پلاسما را نسبت به فصول ديگر داشتند (0.001=P). در بررسي منابع مختلف آب مصرفي گوسفندان، نهرها (ppm 0.31±0.89) بيشترين ميزان فلوئور و اختلاف معني داري با ساير منابع آبي داشتند (0.001=P). در بررسي مواد غذايي مصرفي گوسفندان، علوفه مرتعي (ppm 34.5±121.3) نسبت به علوفه دستي و خريداري شده از سوي دامداران (ppm 2.6±13.03)، ميزان فلوئور بسيار بيشتري داشت (0.001=P). بر اساس نتايج به دست آمده در اين مطالعه، مسموميت مزمن با فلوئورتا شعاع 10 كيلومتري كارخانه آلومينيوم اراك در گله هاي گوسفند مشاهده مي‌شود و به نظر مي رسد علوفه مرتعي آلوده در اين منطقه مهم ترين نقش را در بروز مسموميت در دام ها دارد.