تأثير تمرين مقاومتي بر سلامت عمومي، شادكامي و رابطه آن با كنترل گلايسميك در مردان ديابتي مبتلا به نوروپاتي محيطي

هدف: درد ناشي از نوروپاتي ديابت تأثيرات روان‌شناختي در پي دارد كه مي‌تواند كيفيت زندگي و شادكامي اين بيماران را تحت تأثير قرار دهد. هدف از مطالعه حاضر، بررسي تأثير تمرين مقاومتي دايره‌اي بر سلامت عمومي و شادكامي و رابطه آن با كنترل قند خون در بيماران مبتلا به نوروپاتي محيطي ديابت بود. مواد و روش‌ها: در پژوهش كارآزمايي باليني حاضر، 30 مرد ديابتي مبتلا به نوروپاتي محيطي بر اساس سطح نوروپاتي به صورت تصادفي به دو گروه تجربي (15 نفر) و كنترل (15 نفر) تقسيم شدند. گروه تجربي به اجراي تمرينات مقاومتي دايره‌اي (شدت 60-50% يك تكرار بيشينه و 3 جلسه در هفته) به مدت 12 هفته پرداختند. قبل و 48 ساعت پس از آخرين جلسه تمريني، اندازه‌گيري تركيب بدن به‌عمل آمد و نمونه‌هاي خوني در حالت ناشتا جمع‌آوري شد. هم‌چنين سلامتي عمومي و شادكامي به‌وسيله پرسش‌نامه‌هاي سلامت عمومي (GHQ28) و شادكامي آكسفورد (OHI) ارزيابي شد. يافته‌ها: هموگلوبين گليكوزيله (HbA1c) در گروه تجربي در مقايسه با كنترل به طور معني‌داري كاهش يافت (0.04=P). علاوه بر اين، شادكامي و سلامت عمومي در گروه تجربي نسبت به كنترل به طور معني‌داري بهبود يافت (به ترتيب، 0.0001=P و 0.001=P). هم‌چنين، رابطه معني‌داري بين تغييرات شادكامي باHbA1c) 0.4=r و 0.02=P) و سلامت عمومي با HbA1c) 0.36= rو 0.04=P) مشاهده شد. نتيجه‌گيري: بر اساس نتايج تحقيق، بيماران مبتلا به نوروپاتي محيطي مي‌توانند از تاثيرات تمرين مقاومتي بر كنترل قند خون بهره‌مند شوند كه با بهبود شاخص‌هاي سلامت عمومي و شادكامي همراه بود.