تجسس از منظر فقه حكومتي با رويكرد امنيتي - نظامي

تجسس ، يافتن اطلاع از طريق غيرمعمول است كه طرف مقابل نمي خواهد آشكار گردد . با بررسي منابع فقهي حكومتي شيعه درزمينه تجسس، (آيات،سنت معتبر عمليه معصومين و قواعد فقهي) اين منابع به دودسته تقسيم مي‌شوند. دسته اول كه مبتني بر ديدگاه حرمت انسان هستند بر حرمت و غيرمجاز بودن تجسس از مسلمانان دلالت مي‌نمايند و دسته دوم كه مبتني بر قاعده مصلحت، قاعده اضطرار و قاعده حفظ نظام هستند بر پايه آيات و روايات و سيره عملي معصومين (ع) و قواعد فقهي بر جواز و برخي موارد بر لزوم تجسس دلالت مي‌نمايند. پژوهش حاضر به روش توصيفي – تحليلي به دنبال پاسخ به اين پرسش اصلي است كه با توجه به اهميت حدود و ثغور تجسس از منظر نظامي امنيتي، مرزهاي مجاز و غيرمجاز تجسس از منظر فقه حكومتي چه بوده و بر اين اساس نتيجه گرفته است كه با توجه به اين‌كه تجسس با چهار قصد انجام مي‌گردد