تأثير بازخورد واقعي و غيرواقعي زمان و مسافت بر ميزان درك فشار و اقتصاد دويدن

زمينه: موفقيت‌هاي ورزشي تنها با پرداختن به مسائل جسماني حاصل نمي‌شود و ساير متغير‌هاي رواني شناختي نقش مهمي را در موفقيت و بهينه‌سازي عملكرد ورزشي ايفا مي‌كنند. در تحقيقات قبلي به طور كلي نقش مثبت بازخورد افزوده بر يادگيري و عملكرد مشخص شده است، اما كشف بهينه‌ترين و مؤثر‌ترين روش‌هاي ارائه آن حائز اهميت است. هدف: تحقيق حاضر با هدف بررسي اثر بازخورد واقعي و غيرواقعي به دو صورت بيشتر و كمتر از حد واقعي بر شاخص‌هاي اقتصاد دويدن در افراد مبتدي انجام شد. روش: در اين مطالعه نيمه تجربي، تعداد 24 پسر غيرورزشكار (دامنه سني ۲۳ تا ۲۷ سال) از دانشگاه شهيد بهشتي تهران به صورت نمونه در دسترس انتخاب شدند و تكليف دويدن روي تردميل را انجام دادند. حداكثر سرعت شركت‌كنندگان با استفاده از آزمون سرعت بيشينه اندازه‌گيري شد كه بر‌ اساس نتايج آن، شركت‌كنندگان در دو گروه زمان و مسافت تقسيم بندي شدند (عقدايي و همكاران، 1398) و هر گروه در سه آزمون دويدن با شرايط مختلف بازخورد (بالاتر، واقعي، كمتر) شركت كردند. در حين دويدن از پرسشنامه درك فشار بورگ (۱۹۸۲)، استفاده شد و شاخص‌هاي ضربان قلب و اكسيژن مصرفي از طريق حسگر ضربان سنج و دستگاه آناليز گاز‌هاي تنفسي در شرايط آزمايشگاهي ثبت گرديد (عقدايي و همكاران، ۱۳۹۸). براي آزمون‌هاي آماري از آزمون تحليل واريانس آميخته با اندازه‌هاي تكراري و براي تحليل آماري داده‌ها از نرم افزار ۲۲ Spss استفاده گرديد. يافته ها: نتايج نشان دادكه بازخورد زمان و مسافت كمتر از حد واقعي، نسبت به بازخورد واقعي و بيشتر از حد واقعي، منجر به اكسيژن مصرفي و ضربان قلب و مقياس درك فشار پايين‌تر در افراد گرديد (0/05 P). اما بين اثر شرايط مختلف بازخورد ميان دو گروه، تفاوت معني‌داري وجود نداشت (0/05 P). نتيجه گيري: بر اساس نتايج پژوهش حاضر مي‌توان چنين گفت كه احتمالاً ارائه بازخورد به صورت كمتر از حد واقعي منجر به اقتصادي‌ترين عملكرد دويدن در افراد مبتدي مي‌شود.