مقايسه اثربخشي گروه‌درماني مبتني بر پذيرش و تعهد و رفتاردرماني ديالكتيكي بر تاب آوري زنان مطلقه تحت پوشش نهادهاي كميته امداد امام خميني و سازمان بهزيستي

زمينه: زنان پس از طلاق تاب آوري لازم براي مقابله با مشكلات و استرس هاي زندگي را ندارند كه بر مقابله آنها با مشكلات و استرس‌هاي زندگي تأثير مي‌گذارد. ادبيات پژوهشي افزايش تاب آوري را بعد از رويكردهاي درمان مبتني بر پذيرش و تعهد و رفتاردرماني ديالكتيكي، كه جزء روش‌هاي درماني موج سوم هستند، نشان داده اند اما هنوز مشخص نيست كدام يك اثربخشي بيشتري دارد. هدف: پژوهش حاضر به دنبال مقايسه اثربخشي گروه‌درماني مبتني بر پذيرش و تعهد و رفتاردرماني ديالكتيكي بر تاب آوري در زنان مطلقه بود. روش: اين پژوهش به‌صورت شبه آزمايشي با طرح پيش‌آزمون، پس‌آزمون و پيگيري انجام شد. جامعه آماري شامل تمامي زنان مطلقه شهر اقليد (160 نفر) در سال 1398 بود كه تحت پوشش ادارات كميته امداد امام خميني و بهزيستي شهرستان اقليد بودند كه تعداد 24 نفر با روش نمونه گيري در دسترس انتخاب و به شيوه تصادفي در دو گروه آزمايش و گروه گواه (هر گروه 8 نفر)، جايگزين شدند. يكي از گروه هاي آزمايش مداخله درمان مبتني بر پذيرش و تعهد (بسته آموزشي درمان مبتني بر پذيرش و تعهد اقتباس شده از هنرپروان و همكاران، 1396) و گروه ديگر مداخله رفتاردرماني ديالكتيكي (بسته آموزشي رفتاردرماني ديالكتيكي اقتباس شده از هاديزاده و همكاران، 1396) را در 12 جلسه 90 دقيقه اي دريافت نمودند. شركت‌كنندگان قبل، بعد و 2 ماه پس از اجراي مداخله هاي درماني، پرسشنامه تاب آوري كانر و ديويدسون (2003) را تكميل كردند. داده‌هاي پژوهش با استفاده از نرم افزار spss22 و آزمون تحليل واريانس با اندازه‌گيري مكرر و اثرات ساده گروه مورد تحليل قرار گرفت. يافته‌ها: نتايج نشان داد كه درمان پذيرش و تعهد و رفتاردرماني ديالكتيكي موجب افزايش تاب آوري زنان مطلقه ‌مي‌شوند (P 0/05 ) و بين دو درمان، برتري وجود نداشت (P 0/05) همچنين مقايسه زوجي بنفروني حاكي از پايداري نتايج درمان در مرحله پيگيري مي باشد. نتيجه‌گيري: با توجه به يافته‌هاي پژوهش و اثربخشي يكسان هر دو رويكرد، استفاده از هر دو درمان به كلينيك هاي مشاوره، متخصصين حوزه هاي خانواده و درمان هاي فردي، به منظور كمك به اين زنان براي مقابله با موقعيت هاي دشوار زندگي، پيشنهاد مي شود.