اثربخشي مداخله هاي پذيرش و تعهد و شناختي رفتاري بر طرحواره هاي هيجاني و كيفيت زندگي بيماران با سندرم روده تحريك پذير داراي اختلال اضطراب فراگير

زمينه: سندرم روده تحريك پذير، يك اختلال عملكردي دستگاه گوارش است كه عوامل روانشناختي از جمله اضطراب و هيجانات منفي، در تحريك و تشديد آن نقش بسزايي دارند و بر كيفيت زندگي اين بيماران تأثير مي گذارد. اما آيا مداخله هاي پذيرش و تعهد و شناختي رفتاري مي تواند بر بهبود طرحواره هاي هيجاني و كيفيت زندگي بيماران با سندرم روده تحريك پذير داراي اختلال اضطراب فراگير كمك كند؟ هدف: هدف پژوهش بررسي اثربخشي مداخله هاي پذيرش و تعهد و شناختي رفتاري بر طرحواره هاي هيجاني و كيفيت زندگي بيماران داراي اختلال اضطراب فراگير با سندرم روده تحريك پذير بود. روش: اين مطالعه شبه تجربي با طرح پيش آزمون / پس آزمون با گروه كنترل و پيگيري سه ماهه بود. جامعه آماري، بيماران داراي اختلال اضطراب فراگير مبتلا به سندرم روده تحريك پذير شهر تهران بود. 60 نفر بيمار به روش نمونه گيري هدفمند انتخاب و به صورت تصادفي در دو گروه آزمايش و يك گروه گواه (20 نفره) قرار گرفتند. گروه هاي آزمايش 12 جلسه 90 دقيقه اي مداخلات شناختي رفتاري (داگاس و رابي چاوود، 2007) و پذيرش و تعهد (آيفرت و فورثايث، 1396) را دريافت كردند و گروه گواه در اين مدت هيچ گونه مداخله اي دريافت نكرد. آزمودني ها با استفاده از پرسشنامه هاي كيفيت زندگي بيماران سندرم روده تحريك پذير پاتريك و دروسمان (1998) و پرسشنامه طرحواره هاي هيجاني جيانگ و همكاران (2019) در مراحل پيش آزمون و پس آزمون ارزيابي و داده ها با استفاده از آزمون تحليل واريانس مختلط تحليل شد. يافته ها: هر دو مداخله اثر معناداري بر بهبود كيفيت زندگي بيماران سندرم روده تحريك پذير و طرحواره هاي هيجاني داشت (0/01 P) و اين اثر در طول دوره پيگيري پايدار بود (0/01 P). همچنين، بين دو درمان از نظر ميزان اثربخشي تفاوت معني داري مشاهده نشد و هر دو درمان به يك ميزان اثربخش است. نتيجه‌گيري: هر يك از مداخله هاي شناختي رفتاري و پذيرش و تعهد به عنوان يك مداخله مؤثر، مي تواند در مراكز درماني و بهداشتي در جهت بهبود كيفيت زندگي و اصلاح طرحواره هاي هيجاني بيماران داراي اختلال اضطراب فراگير با سندرم روده تحريك پذير به كار برده شود.