بررسي سياست تقنيني ايران درحمايت از حقوق شهروندي با تأكيد بر حق برابري سلامت

زمينه و هدف: حق برابري در سلامت، حقي مهم در حفاظت از حقوق شهروندي است كه در قوانين بسياري از كشورها به آن اشاره شده است. مسئله اساسي اين است كه علي­رغم اهميت موضوع و درج آن در قوانين و مقررات داخلي و بين ­المللي، توجه به اين حق كه نقش مهمي در ارتقاي سلامت عمومي و اعتماد جامعه نسبت به دولت دارد بسيار كم رنگ است. به نظر مي ­رسد ناديده گرقتن حقوق مردم در برابري سلامت و درمان ناشي از عدم آگاهي از قوانين موضوعه است. از اين رو هدف اساسي پژوهش حاضر، بررسي مفهوم و جايگاه حق بر سلامت در حقوق ايران و مشخص گرديدن ضمانت اجراي عدم توجه به آن مي­ باشد. مواد و روش‌ها: اين پژوهش از نوع نظري بوده و با روش توصيفي- تحليلي تهيه شده است. همچنين روش جمع­ آوري اطلاعات به صورت كتابخانه­ اي و با مراجعه به اسناد، قوانين تصويب گرديده و مقالات حقوقي است. يافته‌ها: يافته­ ها حاكي از آن است كه حق بر سلامت به عنوان يكي از مهمترين موضوعات حقوقي در قوانين و مقررات به كرات مورد اشاره قرار گرفته است. موضوعي كه عدم توجه به آن مصوبات مي­ تواند افراد را در معرض تعقيب كيفري قرار دهد. ملاحظات اخلاقي: تمامي اصول اخلاقي شامل اصالت متن، صداقت، امانت­داري و اجراي قوانين در تهيه اين پژوهش رعايت شده است. نتيجه‌گيري: برابري در ارايه خدمات سلامت به تمامي مردم به عنوان حقي اساسي، از مهمترين مصاديق حقوق بشري است كه توجه به آن توسط كشورها حاكي از حكمراني خوب است. با بررسي سياست تقنيني ايران مشاهده مي­شود، گرچه قانون‌گذار مقرراتي در خصوص حق برابري سلامت تصويب كرده است، اما در عمل در ارتباط با برخي از شاخص ها، تناقضات و تفاوت­ هايي مشاهده مي­ شود و فقدان عدالت در سلامت و نابرابري در دسترسي به خدمات سلامت همچنان بالا است.

No English Abstract