تاثير هدايت توجه اوليه بر محدوديت‌هاي توجهي مركزي تكاليف دوگانه با سطوح دشواري متفاوت: يك مطالعه پتانسيل وابسته به رويداد

مقدمه: نشان داده شده است كه جهت‌ دهي اوليه توجه به سمت موقعيت هدف موجب تسهيل پردازش ‌هاي حسي_اداركي هدف مي ‌شود. با اين حال مشخص نيست كه آيا توجه بينايي_فضايي تحت كنترل منابع محدود توجهي مركزي هست يا خير. هدف پژوهش حاضر بررسي تغييرات رفتاري و الكتروفيزيولوژيك بر اثر هدايت تسهيلي توجه اوليه بر محدوديت‌هاي توجهي مركزي حين اجراي تكاليف دوگانه با سطوح دشواري متفاوت بود. روش كار: 24 آزمودني به ‌طور داوطلبانه انتخاب و به‌ طور تصادفي در دو گروه با تكاليف ساده و انتخابي گمارش شدند. از يك الگوي تكليف دوگانه همراه با و بدون نشانه استفاده شد، كه در آن تكليف دوم ساده يا انتخابي بود و قبل از محرك نخست يك نشانه ارائه مي‌شد. فاصله زماني بين تكليف اول و دوم 200، 400 و 800 هزارم ثانيه بود. زمان پاسخ به محرك نخست و دوم و مؤلفه‌هاي پتانسيل وابسته به محرك دوم ثبت و تحليل شدند. يافته‌ها: الگوي ساده زمان پاسخ سريع‌ تري نسبت به الگوي تركيبي داشت. همچنين، زمان پاسخ هدف در موقعيت سازگار سريع‌تر از موقعيت ناسازگار بود. كمترين زمان واكنش‌ها مربوط به گروه ساده و بيشترين متعلق به گروه انتخابي بود. اثر اصلي الگو، گروه و فاصله زماني بر مؤلفه‌هاي حسي اوليه P1 و N1 معنادار بود. نتيجه‌گيري: تسهيل مراحل حسي_ادراكي اوليه از طريق هدايت توجه به سمت موقعيت سازگار مي‌تواند موجب كاهش تداخل تكاليف دوگانه شود.