نقدي بر راي صادره از ديوان عالي كشور در خصوص اقامتگاه زوجه ناشزه

No Title

در حقوق ايران اقامتگاه هر شخص عبارت از محلي است كه شخص در آنجا سكونت داشته و مركز مهم امور او نيز در آنجا باشد و اگر محل سكونت شخص غير از مركز مهم امور او باشد، اقامتگاه بر اساس مركز مهم امور شخص تعيين خواهد شد. نويسندگان حقوقي اقامتگاه را به سه قسم اختياري، اجباري و انتخابي تقسيم كرده اند كه در اين ميان، اقامتگاه زن شوهردار در دسته اقامتگاه اجباري جاي مي گيرد؛ زيرا اقامتگاه زن شوهردار قانونا همان اقامتگاه شوهر اوست. با اين حال در خصوص تعيين اقامتگاه زن شوهرداري كه بدون اذن همسر منزل مشترك را ترك گفته و مسكن مستقل اختيار كرده است، در ميان حقوق دانان اختلاف ديدگاه وجود دارد. برخي اقامتگاه زوجه ناشزه را كماكان همان اقامتگاه شوهر و پاره اي ديگر، محل سكونت فعلي زوجه را به عنوان اقامتگاه وي مي دانند. در پرونده پيش رو، زوج دعوايي تحت عنوان الزام به تمكين تقديم دادگاه عمومي حقوقي كرج نموده كه اين دادگاه، با اين استدلال كه اقامتگاه زوجه همان محلي است كه زوج در آنجا اقامت دارد، قرار عدم صلاحيت به شايستگي دادگاه عمومي حقوقي بناب صادر مي نمايد. دادگاه عمومي حقوقي بناب نيز با اين استدلال كه زوج قبول دارد كه زوجه نشوز دارد و در اين صورت، اقامتگاه وي وفق ماده 1005 قانون مدني اقامتگاه زوج نخواهد بود، با دادگاه عمومي حقوقي كرج اختلاف در صلاحيت مي نمايد. پرونده به شعبه 12ديوان عالي كشور ارسال مي شود و ديوان عالي كشور در مقام حل اختلاف، موضوع را در صلاحيت دادگاه محل سكونت زوجه ناشزه دانسته است. اين راي از جهات متعدد محل نقد و اشكال است.

No abstract