نقش دولت در توانمندسازي جوامع روستايي موردمطالعه : ناحيه كاشان در ايران مركزي

يكي از مهمترين اهداف تشكيل دولت ها فراهم ساختن رفاه و توسعه براي جامعه است. در ايران بخش عمده‌اي از مراحل توسعه روستايي در چهارچوب برنامه‌هاي پنج ساله صورت گرفته و سرمايه گذاري مهمترين ابزار دولت به منظور دستيابي به توسعه روستايي است. در اين پژوهش با شناخت سرمايه گذاري‌هاي دولت در روستاها و نقش آن در توانمندسازي روستاييان، چگونگي اثرگذاري آنها در روستاهاي ناحيه كاشان مورد تحليل قرار گرفت. روش پژوهش حاضر توصيفي – تحليلي است. جامعه آماري 15255 خانوار روستايي ناحيه كاشان و حجم نمونه316 نفر تعيين شد. در اين تحقيق با بهره گيري از روش طبقه بندي و بكارگيري ماتريس سه بعدي از شاخص هاي همچون ميزان سرمايه گذاري دولتي(شاخص اثرگذار)، موقعيت جغرافيايي روستا و ميزان جمعيت به عنوان شاخص هاي اثربخش تعيين روستاهاي نمونه استفاده و در مجموع 12 روستا انتخاب شد. براي تبيين روابط ميان متغير مستقل و وابسته از تكنيك TOPSIS و تحليل رگرسيوني و ضريب تعيين(R2) و از نرم افزاز SPSS و GIS استفاده شد. با توجه به رتبه بندي روستاها 75 درصد از روستاهاي مورد مطالعه داراي توانمندسازي ضعيف و متوسط و همچنين 67 درصد از روستاها با سرمايه گذاري ضعيف و متوسط ارزيابي شدند. يافته‌ها از وجود رابطه قوي، مثبت و مستقيم بين دو متغير سرمايه‌گذاري و توانمندسازي روستاييان(0.000=P) حكايت دارد. بدين ترتيب در برنامه‌هاي توسعه پايدار روستايي بايد به برنامه ريزي مشاركت مدار و تسهيلگر، واقع گرا، پايين به بالا و غيرمتمركز، انجام مطالعات آمايش منطقه‌اي و محلي، ارتقاء مسئوليت پذيري فردي در سطوح طراحي و اجراي برنامه توجه شود.