عنصر تكرار در ديوان‌هاي نثري يحيي سماوي و شعر سپيد احمد شاملو

قصيدة النثر يا شعر سپيد به عنوان پديده اي نو در ادبيات فارسي و عربي، افق هاي تازه اي را در برابر ديدگان گشود كه نماد كامل خروج از شعر سنّتي و دگرگوني شديد آن است. اين نوع شعري جديد اگرچه در رابطه با موسيقي و وزن هاي عروضي دگرگوني شديدي ايجاد كرده است، اما خالي از عناصر موسيقي نيست و شاعر با شگردهاي مختلف اين خلأ را پر كرده است. يكي از عناصري كه نقش مهمي در تقويت موسيقي داخلي اين نوع ادبي و برجسته كردن مضمون دارد، عنصر تكرار است. اين پژوهش بر آن است تا با روش تحليليتوصيفي، كاركرد عنصر تكرار را در ديوان هاي نثري شاعر معاصر عراقي يحيي سماوي و شعر سپيد احمد شاملو بررسي كند. نتايج به دست آمده از اين پژوهش نشان مي دهد؛ پديده تكرار در شكل هاي مختلف به كار گرفته شده است و اين عنصر علاوه بر اينكه بخشي از موسيقي دروني را ايجاد كرده و ساختار آهنگين آن را ارتقا بخشيده است، باعث اغناي جنبه دلالي و زيبايي اين نوع ادبي گرديده است.  تكرار در قصايد سماوي و شاملو نقش مهمي در انسجام شعر و لذّت شنيداري و تقويت ساختار آهنگين متن، انتقال احساسات و عواطف دروني شاعر، فضا سازي و نفوذ بيشتر كلام در جان خواننده، ديداري كردن تصوير و حفظ آن در ذهن مخاطب، برجسته كردن مفهوم و تبيين جهت گيري هاي فكري هر دو شاعر و انسجام و تماسك متن داشته است، و به عنوان يكي از مهم ترين ويژگي هاي سبكي هر دو شاعر به شمار مي رود.