بررسي تاثير ورزش تفريحي بر اضطراب وافسردگي بيماران پمفيگوس ولگاريس( كار آزمايي باليني تصادفي در دوره كرونا)

مقدمه : پمفيگوس ولگاريس بيماريتاوليپوستي ومخاطي مزمن ،آزار دهنده با منشاء خود ايمني بوده و اثرات رواني ناخوشايندي را برفرد ميگذارد كه اضطراب وافسردگي ازجمله شايع ترين آنهاست. از طرفي فعاليت ورزشي اوقات فراغت بعنوان يك روش بدون عارضه ومفيد در درمان اضطراب و افسردگي در تحقيقات مطرح شده است. هدف: در اين مطالعه هدف بررسي تاثير فعاليت ورزشي اوقات فراغت بر افسردگي و اضطراب بيماران پمفيگوس ميباشد. روش:76 بيمار پمفيگوس ولگاريس وارد مطالعه گرديده و بصورت تصادفي به دو گروه مساوي شاهد ومداخله تقسيم شدند.پرسشنامه هاي اضطراب وافسردگي بيمارستاني HADS به همراه اطلاعات دموگرافيك، طبي و فردي توسط بيماران تكميل گرديد. مداخله تجربي، شامل فعاليت ورزشي اوقات فراغت به صورت پياده روي در پارك بمدت 60 دقيقه ،هر هفته سه جلسه و بصورت يك روز در ميان به طول8 هفته اجرا شد. يافته ها:فعاليتهاي ورزشي اوقات فراغت باعث كاهش معنيدار اضطراب بيماران گروه مداخله در مقايسه با گروه شاهد پس از 8 هفته شد (6.92 ±4.7 vs 9.31 ±4.97, Pvalue=0.03) ولي بر روي سطح افسردگي بين دو گروه تاثيرمعني داري در طي دوره دو ماهه نداشت (6.03 ±4.6 vs 7.78 ±4.3, P-value=0.067) هرچنددر گروه مداخله تجربي نسبت به خود در طول زمان تغييرات معني دار هم در اضطراب وافسردگي گزارش شده است(P-value 0.03وP-value 0.004) نتيجه گيري :انجام فعاليتهاي ورزشي اوقات فراغت مانند ورزش تفريحي پياده روي ميتواند به عنوان يك روش مفيد و بدون عارضه براي كاهش اضطراب بيماران پمفيگوس ولگاريس در كنار درمانهاي دارويي توصيه شود گرچه ممكن است در طي اين دوره دوماهه تاثيري بر ميزان افسردگي نداشته باشد.