اثر هشت هفته تمرين تداومي و تناوبي همراه با مصرف وارفارين بر بيان ژن استئوپونتين بافت قلب و شاخص‌هاي انعقادي در رت‌هاي نر اسپراگو-دوالي با انفاركتوس ميوكارد

هدف: انفاركتوس ميوكارد علاوه بر تخريب رمودلينگ بافت قلبي، سيستم هموستاز خون را نيز تحت تاثير قرار مي‌دهد. هدف از مطالعه حاضر بررسي تاثير هشت هفته تمرين تداومي و تناوبي همراه با مصرف وارفارين بر بيان ژن استئوپونتين بافت قلب و شاخص‌هاي انعقادي (PT، PTT، INR) در رت‌هاي نر با انفاركتوس ميوكارد مي‌باشد. روش‌ پژوهش: در اين مطالعه تجربي، 42 سر رت (هشت هفته‌اي) به طور تصادفي به هفت گروه شش‌تايي كنترل سالم، انفاركتوس ميوكارد، انفاركتوس ميوكارد همراه با (تمرين تناوبي، تمرين تداومي، وارفارين، تمرين تناوبي+‌وارفارين و تمرين تداومي+‌وارفارين) تقسيم شدند. مدت تمرينات تناوبي فزاينده (يك دقيقه: 16-33، دو دقيقه‌: 10-14) متر بر دقيقه و تداومي فزاينده (14-24 متر بر دقيقه، 10-60 دقيقه) هشت هفته، پنج جلسه در هفته بود. القا با ﺗﺰرﻳﻖ زيرپوستي ايزوپروترنول در دو دوز 85 mg/kg ايجاد شد. دوز مصرفي وارفارين 0.5 ميلي‌گرم بر كيلوگرم وزن بدن در روز بود. 48 ساعت بعد از آخرين جلسه تمرين، نمونه‌هاي خوني و بافت قلب براي اندازه‌گيري متغيرها استخراج شدند. براي تجزيه و تحليل داده‌ها نيز از آزمون‌هاي T مستقل، آنوا يك راهه و تحليل واريانس دو عاملي استفاده شد (5 0.0 P). يافته‌ها: القاي انفاركتوس ميوكارد منجر به افزايش بيان ژن استئوپونتين (0.001=P)، مقادير PT (0.001=P)، PTT (0.001=P) و INR (0.001=P) نسبت به گروه كنترل سالم مي‌شود. نتايج آزمون توكي نشان داد مقادير PT در گروه انفاركتوس ميوكارد‌+وارفارين (0.002=P) و گروه انفاركتوس ميوكارد+‌وارفارين+‌ECT‌ (0.001=P)، كاهش معني‌داري نسبت به گروه انفاركتوس ميوكارد داشت. كاهش معني‌داري در مقادير PTT در تمام گروه‌ها (5 0.0 P) و همچنين افزايش معني‌داري در INR گروه‌هاي آزمايشي كه وارفارين دريافت كرده بودند نسبت به گروه انفاركتوس ميوكارد مشاهده شد (0.05 P). نتيجه‌گيري: در انفاركتوس ميوكارد، انجام تمرينات تناوبي و تداومي در كنار مصرف وارفارين قادر به كنترل فاكتورهاي انعقادي PT و PTT است. مطالعات بيشتري در رابطه با تغيير استئوپونتين با روش‌هاي درماني مطالعه حاضر نياز است.