آيا علت گرايش به ورزش مي‌تواند ميل به ادامۀ آن را در دانش‌آموزان دختر نوجوان پيش‌بيني كند؟

هدف: هدف از پژوهش حاضر، بررسي رابطۀ بين علل گرايش به ورزش و ميل به ادامه ورزش در دانش‌آموزان دختر نوجوان است. روش: روش تحقيق از نوع همبستگي و ميداني مي‌باشد كه با هدف كاربردي بودن انجام شد. بدين منظور،221 نفر از دانش‌آموزان دختر نوجوان در استان آذربايجان شرقي با دامنه سني 18-12 سال، به‌صورت نمونه‌گيري خوشه‌اي چندمرحله‌اي انتخاب شدند و پرسشنامه‌هاي سنجش تمايل به ورزش كوپر و ميل به ادامۀ ورزش را تكميل كردند. داده‌هاي جمع‌آوري‌شده با روش رگرسيون چندگانه خطي، به‌وسيله نرم‌افزار spss24 مورد تجزيه و تحليل قرار گرفتند.يافته‌ها: يافته‌هاي تحقيق نشان دادند كه بين محيط و اطرافيان و نيز پر كردن اوقات فراغت به‌عنوان علل گرايش به ورزش و ميل به ادامۀ ورزش رابطۀ مثبت و معني‌داري وجود دارد. يافته‌ها همچنين نشان دادند كه بين كسب سلامتي و نيز فرهنگ و رسانه با ميل به ادامۀ ورزش رابطۀ معني‌داري وجود ندارد. نتيجه‌گيري: بر اين اساس و به‌صورت كلي مي‌توان گفت كه علت گرايش فرد به ورزش و اينكه افراد با چه هدف و انگيزه‌اي در فعاليت‌هاي بدني شركت مي‌كنند، متغير مهمي مي‌باشد چراكه مي‌تواند عاملي پيش‌بيني‌كننده براي تمايل به ادامۀ ورزش در افراد باشد.