ژئوشيمي و ژئوديناميك شيل‏‌هاي كرتاسه بالايي، شمال پهنه سنندجسيرجان، باختر ايران

توالي كرتاسه بالايي (UCS) در شمال پهنه سنندجسيرجان، دربردارنده 5 واحد، به ستبراي2000 متر، شامل آهك، شيل، ماسه‏ سنگ، كنگلومراي درون سازندي، و گدازه‏ هاي بازالتي و آندزيتي است. اين سنگ‏‏‌ها ‏با ناپيوستگي بر روي نهشته‏‌هاي كرتاسه پاييني و در زير كنگلومراي پالئوسن جاي دارند. الگوي عناصر نادر خاكي (REEs)، نسبت‏‌هاي (22-18) Al2O3/TiO2،(24/4-5/43) La/LuCN (2/53-0/51) ، LREEs/HREEs (Nd/ErCN 5) ،La/Sc (Th/Sc (0/42-0/68 و آنومالي‌‏هاي منفي (0/89-0/26) * Eu/Eu و (0/82-0/14) * Nb/Nb نمونه‏‌هاي شيل UCS نشان مي‌‏دهند كه اين نمونه‌‏‏ها ‏بطور عمده نابالغ، رسوبات چرخه اول ناشي از فرسايش سنگ‌‏هاي متوسط تا اسيدي كمان ماگمايي ‏هستند. سنگ‌هاي آتشفشاني در هنگام ذوب بخشي درون پوسته‌ايي قطعه اقيانوسي دگرسان شده فرورونده در رخساره گارنت آمفيبوليت فشار بالا پديد آمده‌اند.تركيب شيميايي و تغييرات عمودي رخساره‏‌هاي سنگي UCS، گوياي تغيير محيط رسوبي در طي رسوبگذاري از دراز گودال به سراشيبي دراز گودال و حوضه جلوي كمان ماگمايي، ناشي از مهاجرت كمان ماگمايي به سوي قاره است. فعاليت آتشفشان‏‌هاي كرتاسه پسين ‏منجر به Upwelling آب‌‏هاي احيايي، مرگ گروهي پلانكتون‏‌ها، و تشكيل پيريت در رسوبات شده است. در نمودار Th/Yb-Ta/Yb جاگيري نمونه‌‏ها در بازه‌هاي ACM و WPVZ ‏ناشي از تحولات تكتونيكي از فرورانش با شيب كم به شرايط آتشفشاني كششي مي‌‏باشد.