تحليل فضايي شكاف پايداري كشاورزي براساس رويكرد TOPSIS-GIS ؛ مطالعه موردي: بخش مركزي كوهدشت

علي رغم گذشت چندين دهه از مطرح شدن رويكرد كشاورزي پايدار در كشور، نظام متعارف كشاورزي كماكان بر بكارگيري هرچه بيشتر از فناوري هاي غيربومي، نهاده هاي شيميايي و بهره برداري بي رويه و بي اندازه از طبيعت استوار است؛ بنابراين شكل گيري و گسترش كشاورزي پايدار با چالش هاي اساسي مواجه است. در پژوهش حاضر محققان با وقوف بر اهميت موضوع پايداري كشاورزي به ويژه در مناطق روستايي كشور و نقش آن در حفظ منابع پايه، موضوع پايداري كشاورزي را در روستاهاي بخش مركزي شهرستان كوهدشت مورد توجه قرار داده و به بررسي و تحليل شكاف پايداري كشاورزي در اين منطقه پرداخته اند. به اين منظور با توجه به موقعيت استقرار روستاها (دشتي، كوهستاني و پايكوهي) تعداد 20 روستا به روش نمونه گيري طبقه اي انتخاب گرديد، شاخص هاي مربوط به پايداري كشاورزي تدوين و پس از تكميل پرسشنامه ها توسط بهره برداران كشاورزي، عمليات كدگذاري و ورود داده ها در نرم افزارهاي Excel و SPSS انجام گرفت. سپس با بهره گيري از تحليل تصميم گيري چندمتغيره تاپسيس، روستاهاي مورد مطالعه از نظر پايداري كشاورزي رده بندي شده و با استفاده از تحليل خوشه اي در قالب چهار خوشه (بسيار ناپايدار، ناپايدار، نيمه پايدار و پايدار) تقسيم بندي شدند. نتايج پژوهش نشان داد سطح پايداري كشاورزي در سه بعد اكولوژيك، اجتماعي و اقتصادي در روستاهاي اين منطقه ناموزون است. اين ناموزوني هم در سطح دهستان هاي سه گانه اين بخش و هم با توجه به موقعيت استقرار روستاهاي مورد مطالعه ديده شد.