پالئواكولوژي سازند سروك بر مبناي فرامينيفرها در برش داريان خاور شيراز، جنوب باختر ايران

در پژوهش حاضر، پالئواكولوژي سازند سروك در برش داريان در خاور شيراز (بخش زاگرس چين خورده) مورد بررسي قرار گرفته است. ضخامت اين برش 200 متر است و شامل سنگ آهك هاي توده اي با رنگ خاكستري تيره در قسمت پايين و سنگ آهك هاي خاكستري مايل به كرم در بالا مي باشد. فرامينيفرهاي شناسايي شده با توجه به ويژگي هاي مورفولوژي و محيط زندگي در هشت گروه شكلي شامل دو گروه شكلي پلانكتونيك و شش گروه شكلي بنتونيك قرار داده شدند كه در نهايت براي تفسير عمق نسبي حوضه مورد استفاده قرار گرفتند. نحوه ي پراكندگي و فراواني فرامينيفرها در برش مورد نظر گوياي تغييرات نسبي عمق در حوضه رسوبي مي باشد بطوريكه در بخش پايين توالي به دليل فراواني زياد پلانكتون ها و حضور بسيار كم بنتونيك ها عمق حوضه رسوبي نسبتا زياد بوده سپس با افزايش بنتونيك ها و نبود پلانكتون ها از عمق حوضه ي رسوبي كاسته شده است، مجددا در ميانه ي برش با كمي افزايش در عمق و در نهايت در بخش بالايي برش با افزايش بنتونيك ها و عدم حضور پلانكتون ها عمق حوضه كم مي شود. به اين ترتيب بخش مياني و انتهايي برش مورد مطالعه نسبت به بخش ابتدايي از ژرفاي كمتري برخوردار است.